Facebook Lexicon counts occurrences of words and phrases on Walls over time. Playing around with it, I found this rather hypocritic of people, if not downright amusing.

Το Twitter είναι ένα ανοικτό, ολόφρεσκο εργαλείο micro-blogging που επιτρέπει στους χρήστες του να δημοσιεύουν μηνύματα με μέγεθος μέχρι και 140 χαρακτήρες. Αυτό μπορεί να γίνει είτε μέσω του web (απευθείας απ’ το twitter.com ή με κάποιο προγραμματάκι όπως το twhirl) είτε μέσω sms από οποιοδήποτε κινητό τηλέφωνο τελευταίας πενταετίας.

Οι πρώτες μου σκέψεις για την υπηρεσία δεν ήταν κολακευτικές. Γιατί να ανακοινώνω ‘τι κάνω τώρα’ – ό,τι κι αν σημαίνει αυτό – στον έξω κόσμο; Γιατί να συζητώ *σχεδόν* σε πραγματικό χρόνο με το twitter και να μη χρησιμοποιήσω το ακόμη πιο άμεσο irc; Γιατί να σπαταλήσω ακόμη περισσότερο χρόνο; Με τον καιρό όμως αρχίζω να βλέπω το twitter ως ένα σημαντικό βήμα για την εξέλιξη του ιστολογείν.

Όταν έκανα κλικ στο κουμπάκι ‘Δημοσίευση’ γι’ αυτό το άρθρο, ένα μήνυμα στάλθηκε αυτόματα στο Twitter: “New Blog Post: Twitter: ένα πολύτιμο εργαλείο σε μικρή συσκευασία”. Το μήνυμα αυτό δεν έφτασε σε όλους, αλλά μόνο σε όσους τους νοιάζει, δηλαδή σε όσους με ακολουθούν (να τους χαρακτηρίσω ακόλουθους, ακούγεται κάπως). Αυτό είναι το βασικότερο χαρακτηριστό της υπηρεσίας: επιλέγω ποιους θα ακολουθήσω και επιλέγουν αν θα με ακολουθήσουν. Στην ουσία, λοιπόν, δε γράφουμε εκεί για όλους αλλά μόνο για ορισμένους εκλεκτούς. Οι ίδιοι το επέλεξαν.

Την ίδια στιγμή βέβαια, υπάρχει η δυνατότητα να ορίσω τα νέα μηνύματα του Twitter να φαίνονται και στο προφίλ μου στο Facebook, στις σελίδες του blog μου (βλέπε στη δεξιά στήλη του παρόντος), στο προφίλ μου στο sync.gr ή σε οποιαδήποτε άλλη φιλική προς αυτό υπηρεσία. Να ένα ακόμη πλεονέκτημα του Twitter: δημιουργεί ροές (feeds) και κληρονομεί τα πλεονεκτήματά τους.

Το Twitter είναι ιδιαίτερα χρήσιμο για την κάλυψη εκδηλώσεων που μπορεί να ενδιαφέρουν πολλούς. Αν μάλιστα κάποιος διαθέτει το τρίπτυχο N95 (or alike)+3G+Λογαριασμό στο Qik (εντάξει είναι ακόμα ακριβός συνδυασμός) μπορεί να στείλει αυτόματα ειδοποίηση στο twitter ότι μεταδίδει βίντεο ζωντανά και οι ακόλουθοι να παρ-ακολουθήσουν. Θα ‘θελα για παράδειγμα κάποιος να μου έστελνε tweets για τα τεκταινόμενα στο FOSDEM, που μόλις έλαβε χώρα στη Βοστώνη, για τα παραλειπόμενα μιας πορείας στο κέντρο της πόλης ή ό,τι άλλο βάζει ο νους σας. Απλά και σύντομα, με 140 χαρακτήρες.

Α! Και κάτι για τους αγαπητούς μας developers: το Twitter συνοδεύεται από ένα καλογραμμένο API που επιτρέπει την ανάπτυξη νέων υπηρεσιών που βασίζονται σ’ αυτό. Δες για παράδειγμα σχετικά στο Wiggler.

Κλείνω με λόγια του blogger Patrick Ruffini:
“Traditional news operated on a 24-hour cycle. Blogs shortened this to minutes and hours. Twitter shortens it further to seconds. It’s not right for every piece of information. But when it comes to instantly assembling raw data from several sources that then go into fully baked news stories, nothing beats it.”

Update 08/03/08
To Twitter με απλά λόγια (video) (μετάφραση: vrypan)

(σ’ αυτό το ποστ μη περιμένεις να βρεις απαντήσεις)

photo by luc legay

Διατηρείς λογαριασμό στο Facebook για να εντοπίσεις φιλαράκια απ’ τα παλιά ή νέους φίλους με παρόμοια ψυχοσύνθεση ή έτσι απλά για να πλησιάσεις τη γκομενίτσα που μένει στη γειτονιά σου και (νομίζεις πως) δε σε ξέρει. Έχεις έντονη παρουσία στο Myspace για να προμοτάρεις τα νέα σου κομμάτια μιας και δε θες να περιμένεις μέχρι να (μην) ανακαλύψει το ταλέντο σου η χιψι δισκογραφική. Μικρομπλογκάρεις στο Twitter λέξεις που θα χρειάζονταν αιώνες για να μετατρέψεις σε ποστ ή γράφεις ό,τι άλλο σου κατέβει στο κεφάλι όση ώρα κάθεσαι μπροστά στην οθόνη. Πειραματίζεσαι με μοδάτες υπηρεσίες Live Video Streaming με το Qik ή το Seesmic και μεταδίδεις σε πραγματικό χρόνο και παγκόσμια αποκλειστικότητα τα πρώτα χιόνια στο κέντρο της Αθήνας ή την πεινασμένη μούρη του φρεσκοκουρεμένου σου σκύλου. Ποιό όμως είναι το όφελος από όλα αυτά;

Πολλοί φίλοι και γνωστοί, σκεπτόμενοι άνθρωποι ασούμε, μου εκφράζουν εδώ και καιρό τις επιφυλάξεις τους για τους λόγους ύπαρξης τέτοιων δικτύων και θέτουν θέματα όπως η παραβίαση της ιδιωτικότητας, η παράνομη διατήρηση και χρήση προσωπικών δεδομένων, η μείωση της κοινωνικότητας του ατόμου, η κλοπή ταυτότητας και άλλα. Γιατί τότε εμείς συμμετέχουμε; Είναι τελικά μοναδικό μας κίνητρο η ματαιοδοξία;

Ένα ενδιαφέρον άρθρο με απόψεις ‘ειδικών’ (με ή χωρίς εισαγωγικά) δημοσιεύεται στο Freakonomics, ένα blog των New York Times. Αξίζει κανείς να το διαβάσει ολόκληρο. Χωρίς να μπω στον κόπο να μεταφράσω, αναδημοσιεύω μερικές χαρακτηριστικές απαντήσεις.

*

…it is clear that there are many challenges to work through – the increasing commercialization of this space, the need to construct strong privacy protections for users, and safety issues – but I believe the benefits we receive as a society provided by these tools far outweigh the risks.

Nicole Ellison, assistant professor at Michigan State University
*
My view is neither utopian nor dystopian: social networking technologies are doubtless changing society. But like anything — apart from motherhood and apple pie — whether this is good or bad depends upon what kind of society you value.

William Reader, professor of psychology at Sheffield Hallam University

*

Social networking tools have made it nearly effortless for me to keep in touch with friends, family and colleagues. I can know what’s on their minds (MySpace), who else they know (Facebook/LinkedIn), and even what they are doing at this very moment (Twitter). On the other hand, I’m not sure I need to know any of that.

Steve Chazin, former Apple marketing director

*

Powerful new technologies provide great benefits, but they also change the way we live, and not always in ways that everyone likes. … It can be expected to bring pluses and minuses.

Martin Baily, a senior fellow at the Brookings Institution
*

Does this makes us better as a society? Perhaps not — we can imagine this being a selfish and media-driven world in which everyone vies for attention and no one takes responsibility for one another. But perhaps it does — we can also imagine this being a world in which people are far more accepting of diverse ways and beliefs, one in which people are willing to embrace the new and different.

Judith Donath, associate professor at the M.I.T. Media Lab

*

It’s easy to look at a lot of elements of today’s society and cry foul. It’s equally easy to look at the new technology that we don’t understand and blame it as the cause for all social ills. It’s a lot harder to accept that social media is mirroring and magnifying all of the good, bad, and ugly about today’s society, shoving it right back in our faces in the hopes that we might face the underlying problems. Technology does not create bullying; it simply makes it more visible and much harder for adults to ignore.


Danah Boyd, Ph.D. candidate at University of California-Berkeley