Διάβασα πριν λίγο στο webdesignblog ένα άρθρο για το blog scraping, το οποίο περιγράφεται ως η διαδικασία της αντιγραφής κειμένων, σχεδίων και οποιασδήποτε άλλης μορφής πνευματικής ιδιοκτησίας από κάποιον επιτήδειο και η παρουσίασή της σαν ιδιοκτησία του χωρίς να παραθέτεται το όνομα του γνήσιου δημιουργού και ο σύνδεσμος προς το γνήσιο περιεχόμενο.

Έπειτα επισκέφτηκα το copyscape.com και τσέκαρα για πλάκα την πρώτη μου σελίδα: amarkos.gr. Με έκπληξη διαπίστωσα ότι κάποιος την έχει αντιγράψει αυτούσια, εκτός από το όνομά μου φυσικά. Η δομή του ιστοχώρου είναι πανομοιότυπη με αυτή του δικού μου, ενώ παρατήρησα ότι με τον λογοκλόπο έχουμε και το ίδιο πρώτο πτυχίο με παρόμοια βαθμολογία (!). Απόδοση προέλευσης φυσικά δεν υπάρχει, όπως ρητά αναγράφεται ως όρος στο some rights reserved της δικής μου σελίδας.

Πάμε τώρα στις δικές μου αμαρτίες.

Στα αποτελέσματα εμφανίστηκε και η πρώτη σελίδα του Δημήτρη Γλέζου, από τον οποίο έχω αντιγράψει μία φράση αλλά και μέρος του CSS – κάτι που το copyscape δεν μπορεί να εντοπίσει. Πρέπει να δηλώσω δημόσια ότι θαυμάζω τον Δημήτρη Γλέζο. Λάτρεψα εκείνο το CSS από την πρώτη στιγμή. Ένιωσα ότι με χαρακτηρίζει. Το link προς το blog του προστέθηκε μήνες αργότερα, έπειτα από δική του χιουμοριστική παρατήρηση στο gtalk.

Το κείμενο της πρώτης σελίδας μου αποτελεί παράφραση ενός αποσπάσματος από το «Αν μια νύχτα του χειμώνα ένας ταξιδιώτης…» του Ίταλο Καλβίνο, εκδ. Καστανιώτη – Εικοστός αιώνας. Θαυμάζω τον συγγραφέα Ίταλο Καλβίνο, αλλά και τον μεταφραστή Ανταίο Χρυσοστομίδη. Λάτρεψα εκείνο το απόσπασμα, ένιωσα ότι με χαρακτηρίζει.

Επειδή έχω νιώσει και θύτης και θύμα, ΧM, δε σε παρεξηγώ. Αρκεί να νιώθεις όπως ένιωσα κι εγώ… Αυτό το συναίσθημα πoιό creative commons ή άλλο license μπορεί να το καλύψει;

Update 06/05/2009

Το επίμαχο περιεχόμενο αφαιρέθηκε και ο Χ μου ζήτησε συγγνώμη. Τον ευχαριστώ για την άμεση αντίδραση.

Share this post: