Πριν από λίγο πειραματίστηκα με το chartmaker, ένα εργαλείο κατασκευής γραφημάτων και ενσωμάτωσής τους σε html σελίδες. To chartmaker χρησιμοποιεί το Google Chart API και δημιουργεί μια PNG εικόνα που αντιστοιχεί σε έναν από αρκετούς τύπους γραφημάτων: καρτεσιανό διάγραμμα, ράβδογραμμα, κυκλικό διάγραμμα κ.ά. Για κάθε διάγραμμα είναι δυνατός ο καθορισμός παραμέτρων, όπως το μέγεθος, τα χρώματα και οι ετικέτες. Το εργαλείο μπορεί να φανεί ιδιαίτερα χρήσιμο στη δυναμική κατασκευή διαγραμμάτων π.χ. σε εκπαιδευτικές ιστοσελίδες όπου ο χρήστης καθορίζει επι τόπου τις παραμέτρους. (Χμ, μόλις μου ήρθε μια καλή ιδέα για μελλοντικό project).
Είναι απίστευτο το πόσο χρήσιμα εργαλεία μπορεί κανείς να συναντήσει ανάμεσα στα Google Open Source Projects. Ας μην ξεχνάμε ότι είναι πολλοί οι επιτυχημένοι opensource developers που εργάζονται για τη Google.
Η πεμπτουσία του μοντέλου ανάπτυξης ελεύθερου λογισμικού (ή περιεχομένου γενικότερα) είναι η δυνατότητα να πάρει κάποιος τον πηγαίο κώδικα και να συνεχίσει την ανάπτυξή του ξεχωριστά, το “forkability” δηλαδή. Ακριβώς αυτό το χαρακτηριστικό είναι που ωθεί τη συνεργασία όλων, το παραμέρισμα των διαφορών μας. Η ταυτόχρονη συνύπαρξη των “όλοι έχουν άπειρη εξουσία” και “κανείς δεν έχει καμία εξουσία”, γεννά μια ενδιαφέρουσα δυναμική, η οποία κάνει όλους μας να θέλουμε να δουλέψουμε μαζί και να συμβιβαζόμαστε όταν οι άλλοι έχουν δίκιο. Συναγωνιζόμαστε στη συνεργασία, γιατί αυτή η αρετή είναι που κάνει τα επιτυχημένα έργα ελεύθερου λογισμικού να ξεχωρίζουν.
Δημήτρης Γλέζος – Η κουλτούρα του ελεύθερου
Στην καθιερωμένη βόλτα μου από την μια άκρη του λιμανιού της Αλεξανδρούπολης ως την άλλη στριφογύριζαν στο μυαλό μου οι παραπάνω φράσεις του Δημήτρη. Νομίζω πως τελικά κατάφερα να συνοψίσω τους προβληματισμούς μου σχετικά με το ελεύθερο λογισμικό. Βασικές προϋπόθεσεις για να κατανοήσει κανείς τη φύση του ΕΛ/ΛΑΚ, ώστε να λάβει τελικά την απόφαση αν θα το υιοθετήσει ή όχι, είναι να είναι ανοιχτόμυαλος, δεκτικός, καλός συνομιλητής και ακροατής, άνθρωπος με παιδεία, με κουλτούρα. Δηλαδή, τίποτε λιγότερο ή περισσότερο από αυτό που πρέπει να είναι κάποιος για να μπορεί να αξιολογήσει οποιαδήποτε ιδέα, οποιαδήποτε άποψη του λανσάρει ο οποιοσδήποτε. Πρόκειται για την ελευθερία που σου δίνει απλόχερα η κουλτούρα, μια λέξη της οποίας τη θετική σημασία κάποιοι προσπάθησαν τελευταία να εξαφανίσουν, ταυτίζοντάς την με τη σοβαροφάνεια. Η αναζήτηση του χαμένου κομματιού του παζλ, της ουσίας των πραγμάτων πρέπει να ξεκινά με την αμφισβήτηση του κατεστημένου. Αναρωτιέμαι, λοιπόν, πώς είναι δυνατόν να διαδώσει κανείς οτιδήποτε ελεύθερο, οτιδήποτε ‘ανοικτό’ σε ένα ανελεύθερο ή ‘κλειστό’ πνεύμα.
Βαριές οι σκέψεις σου θα μου πεις Κυριακάτικα.
