Η Λογοτεχνική Ομάδα “Ιδεόπνοον” & το “Περιοδικό Πνοές Λόγου και Τέχνης” διοργανώνουν τον 4ο Ετήσιο Πανελλήνιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό Διηγήματος και Ποίησης με ελεύθερο θέμα.
Ως τελευταία ημερομηνία συμμετοχής στο διαγωνισμό ορίζεται η 30η Νοεμβρίου 2008.
Τα αποτελέσματα του διαγωνισμού θα ανακοινωθούν στις 24 Ιανουαρίου 2009.
Αν ήταν ή όχι δεν έχει πια σημασία. Η συσχέτιση δεν συνεπάγεται σχέση και με τον Κώστα μπορεί να είχαμε την ίδια φθίνουσα πορεία, Διευθυντές-Προϊστάμενοι-Υπάλληλοι-Ταμίες-Άνεργοι αλλά οι δρόμοι μας δεν συναντήθηκαν ποτέ. Είναι η κατάσταση που ο σοφός λαός αποκαλεί “βίοι παράλληλοι”. Ωστόσο, όταν τον είδα να βγαίνει απ’ το μπαράκι αγκαλιά μ’ εκείνη την μάλλον Βουλγάρα ή Ρουμάνα τα πόδια μου κόπηκαν. Σαν άλλος πράκτωρ ΘΒ κρύφτηκα στην πρώτη γωνία και άρχισα να αναλύω με το μυαλό μου την εικόνα. Το ζευγαράκι βάδιζε με ρυθμό που αναμφίβολα οδηγεί στο κρεβάτι, τον ίδιο ρυθμό με αυτόν που θα της κατέβαζε το φερμουάρ απ’ το φτηνό φόρεμα, πανομοιότυπο με αυτόν που τελικά θα έμπαινε μέσα της και θα πάλλονταν μέχρι να τη φέρει σε οργασμό ή στην κατάσταση που θα της επέτρεπε να τον προσποιηθεί. Αυτές οι αλλοδαπές ξέρουν να προσποιούνται. Τώρα την αγκαλιάζει απ’ τη μέση, μια μέση σχεδόν ατροφική, σημάδι ασιτείας ή δίαιτας του τίποτα, σίγουρα το πρώτο. Αχ βρε Κώστα ποτέ δεν κατάλαβες τι ένιωθα, τι μπορούσα να σου δώσω, τι ήθελα από σένα. Καλός μαλάκας είσαι και του λόγου σου. Και τώρα πρέπει να υποστώ στο οπτικό μου πεδίο την εικόνα σου με την ξετσίπωτη.
Τα επόμενα έγιναν γρήγορα. Με όλη μου τη δύναμη έτρεξα προς το ζευγάρι που τώρα βρισκόταν σε απόσταση ανυπόφορη. Έβγαλα μια κραυγή απελπισίας και σχεδόν ταυτόχρονα έπεσα πάνω τους με ορμή και τα χέρια σε έκταση. Συνήλθα λίγο αργότερα με τον πόνο που συνοδεύει το κάταγμα και δύο άγνωστες φάτσες να με παρατηρούν έκπληκτες. Ήταν ο Γιάννης και η Σοφία απ’ το Παγκράτι.
Είχα καιρό να γράψω οτιδήποτε. Η ανάγκη βιοπορισμού είχε καταπνίξει τον συγγραφικό μου οίστρο ο οποίος εμφανίστηκε ξαφνικά χθες βράδυ κατά τις 2πμ. Ζητώ προκαταβολικά συγγνώμη από τους τεχνοκράτες αναγνώστες για τα δύο παρακάτω κειμενάκια. Δεν το ήθελα, αυτά ήρθαν και με βρήκαν μέσα σε 10′ με 12′ το καθένα. Θεωρώ χρέος μου, παρόλη την ασκήμια τους, να τα εκθέσω σε τούτο δω το χώρο. Όλη η ντροπή δικιά τους.
Ann Mie, τι άλλο
Τη σκότωσα γιατί με απατούσε. ΚάποιΧοι σπεύσανε να μιλήσουν για έγκλημα πάθους. Οι ανόητοι, πόσο πιο λογικό να καθαρίσεις μια γκόμενα γιατί δόθηκε σε άλλον, σε αντίζηλο, σε βρώμικο ανταγωνιστή. Ann Mie, τι άλλο περίμενες να σου κάνω; Αν μη τι άλλο, έπρεπε να μου φερθείς καλύτερα, πιο ντόμπρα βρε παιδί μου. Αλλά που ξέρετε σεις από ντομπροσύνη στην Κίνα; Ακούς εκεί… αρχαίος πολιτισμός, μυριάδες λέξεις, ν’ απουσιάζουν το τσαγανό, η μπέσα κι η ντομπροσύνη! Μην την κλαις. Εκεί που πάει να σκύψει με το σουγιά στο κόκκαλο, με το λουρί στο σβέρκο, της έδωσα μια και την αποτελείωσα. Αυτά κυρ αστυνόμε και για τα υπόλοιπα θέλω το δικηγόρο μου. Ξέρεις ποιός είμαι γω ρε;
Δάφ-νες ποιότητας
Διεκδικεί και όσο διεκδικεί υπάρχει. Δικό του ρητό αυτό, δεν το ‘χε δει πουθενά γραμμένο. Αλλά όχι, στον κόσμο που ζει δεν υπάρχει δικό μου και δικό σου, όλα είναι κοινή περιουσία εδώ και αιώνες. Αυτά τα γράφανε οι ποιητές της Ήττας, οι επονομαζόμενοι κα-πι-τα-λι-στές (κάτσε μην τον ακούσει κανείς να το ψιθυρίζει και τον τσακώσουνε) οι οποίοι, άκουσον άκουσον, ισχυρίζονταν ότι ο καθένας μπορεί να διεκδικεί όσα θέλει. Καλά κύριοι όλα τα θέλετε άνισα κι ανόμοια; Έλα όμως που ένα βράδυ εκεί που στριφογυρνούσε του κατέβηκε η Ιδέα. Άϋπνος καθώς ήτανε πήγε από νωρίς στη δουλειά – δεν θα τον άφηναν οι φύλακες να μπει γιατί όλοι έμπαιναν για δουλειά την ίδια ώρα, αλλά κι οι φύλακες έκαναν το ίδιο οπότε… Έτσι μπορούσε να βάλει ανενόχλητος σε λειτουργία το μεγαλεπίβολο σχέδιό (Του; ναι Του). Πρόσθεσε στα κρυφά μισό ματσάκι τριμμένη δάφνη στο ποτήρι του πρωϊνού καφέ που του αναλογούσε (το ποτήρι δεν έγραφε το όνομά Του, δεν ήταν δικό Του, αλλά θα φρόντιζε να στεκότανε τέρμα δεξιά για να το διεκδικήσει). Την επόμενη μέρα το καθεστώς κατέρρευσε και τη μέρα μετά την επόμενη ήτανε πια ο πλουσιότερος άνθρωπος του κόσμου. Δυστυχισμένος δε.
*ΑφΧιερωμένα εξαιρετικά στον σόλο μετρ του είδους ΓιάννηΣημαντήρα.