Μιας και μιλάμε για Διαδικτυακούς Ε(ρε)θισμούς, ένα υπέροχο κείμενο από τον Old Boy. Εύγε αγόρι μου, μου καθάρισες το μυαλό βραδιάτικα.

Share this post:

Έπειτα από κλεφτές ματιές σε καταγγελτική τηλεοπτική εκπομπή για τον “εθισμό των παιδιών μας (sic) στο Διαδίκτυο” διάβασα αυτό το κειμενάκι του Άργου που παραπέμπει σε ένα άλλο κειμενάκι, αυτό του μέγιστου Πετεφρή (βλέπε δεύτερο στη σειρά κείμενο, 8/12 – Καναβάτσο), σχετικά με το θέμα. Αντιγράφω δυο απολαυστικά αποσπάσματα από το δεύτερο και σχολιάζω:

Λοιπόν, εγώ θυμάμαι τις ιερεμιάδες για το χουλαχούπ, του 1957/8, που κατέστρεφε τη λεκάνη και τους γοφούς και ήταν μελλοντικός συντελεστής παραγωγής λίγων παιδιών. Θυμάμαι που το ροκ «ξεβίδωνε» τη σπονδυλική στήλη. Και τα «τακτάκ» εκεί, γύρω το 1970, που εκνεύριζαν τους νοικοκυραίους.
…
Αν δημιουργούν εθισμό τα παιχνίδια; Στα τελευταία 25 χρόνια μπορεί να μην κάπνισα τριάντα μέρες, αλλά παιχνίδια έπαιζα και παίζω με πάθος συ-νε-χώς. Σαρανταπέντε χρόνων γαϊδουρογάιδαρος ήμουνα, όταν κυκλοφόρησε το civilization και έκανα μέρες να φάω, μέρες να κοιμηθώ, μέρες να δουλέψω, μέρες να κάνω ένα μπάνιο: κινδύνευε ο «λαός» μου. Oι Αζτέκοι με υπονόμευαν. Oι Γάλλοι σκέτες σουρπουίτσες. Κι εγώ εκεί. Πεινασμένος, αλλά ηγετικός. Βρομερός, αλλά νικητής στις μάχες.

Μακάρι τα παιδιά μας να εξελιχθούν σε ε(ρε)θισμένους Πετεφρήδες.

Share this post:

Με λένε Ρόμπερτ κι αυτό είναι ένα όνομα που δεν το επέλεξα εγώ, όπως δεν επέλεξα τους γονείς που μ’ έφεραν στον κόσμο, Σούζαν και Τέρενς, τη μεγαλύτερη αδελφή μου, Νίκι, τα παιδικά μου χρόνια στη Νεμπράσκα. Τελικά, είναι πολλά τα πράγματα που δεν διαλέγουμε οι ίδιοι στη ζωή, αλλά τα βρίσκουμε έτοιμα, σερβιρισμένα. Και μετά κάποιοι μας λένε ότι ζούμε σε ελεύθερο κόσμο.

Είμαστε απ’ την αρχή πελάτες μιας σχεδόν έτοιμης ζωής, όπως τα μενού των McDonald’s. Ο πεινασμένος καταναλωτής στέκεται μπρος στον φωτεινό τιμοκατάλογο με την ψευδαίσθηση ότι έχει απεριόριστες επιλογές, αλλά όσοι βρίσκονται πίσω απ’ τη μπάρα ξέρουν καλά ότι τα βασικά μενού είναι λίγα κι όλα σχεδόν από βραδύς προετοιμασμένα. Για τους ματσό, το Τεράστιο με το διπλό μπιφτέκι, τις μεγάλες πατάτες και τη σαλάτα κοτόπουλο· απεριόριστη κόκα κόλα. Για τους μικρομεσαίους, το Κανονικό με ακριβώς την ίδια σύνθεση, αλλά τα υλικά σε εμφανώς μικρότερη ποσότητα. Μικρό μενού προσφάτως έπαψε να υπάρχει. Δε σύμφερε, λένε, στο κατάστημα.

Εχθές κατάλαβα ότι κι εμείς ερχόμαστε στον κόσμο όλο λαχτάρα για να ζήσουμε τελικά μια ζωή προτηγανισμένη, με τις ελευθερίες σε μενού που αποκλείουν το ένα το άλλο.

Εχθές με διώξανε με τις κλωτσιές απ’ τα McDonald’s, όταν προσπάθησα να προειδοποιήσω έναν αχάριστο πελάτη: “Ψάξου ρε φίλε πριν παραγγείλεις, μικρό μενού έπαψε να υπάρχει”.

Αφορμή: http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=855228&lngDtrID=245
(15:20 – 16:25 C4 Netcafe, Αλεξανδρούπολη)

Share this post: