Η πεμπτουσία του μοντέλου ανάπτυξης ελεύθερου λογισμικού (ή περιεχομένου γενικότερα) είναι η δυνατότητα να πάρει κάποιος τον πηγαίο κώδικα και να συνεχίσει την ανάπτυξή του ξεχωριστά, το “forkability” δηλαδή. Ακριβώς αυτό το χαρακτηριστικό είναι που ωθεί τη συνεργασία όλων, το παραμέρισμα των διαφορών μας. Η ταυτόχρονη συνύπαρξη των “όλοι έχουν άπειρη εξουσία” και “κανείς δεν έχει καμία εξουσία”, γεννά μια ενδιαφέρουσα δυναμική, η οποία κάνει όλους μας να θέλουμε να δουλέψουμε μαζί και να συμβιβαζόμαστε όταν οι άλλοι έχουν δίκιο. Συναγωνιζόμαστε στη συνεργασία, γιατί αυτή η αρετή είναι που κάνει τα επιτυχημένα έργα ελεύθερου λογισμικού να ξεχωρίζουν.

Δημήτρης Γλέζος – Η κουλτούρα του ελεύθερου

Στην καθιερωμένη βόλτα μου από την μια άκρη του λιμανιού της Αλεξανδρούπολης ως την άλλη στριφογύριζαν στο μυαλό μου οι παραπάνω φράσεις του Δημήτρη. Νομίζω πως τελικά κατάφερα να συνοψίσω τους προβληματισμούς μου σχετικά με το ελεύθερο λογισμικό. Βασικές προϋπόθεσεις για να κατανοήσει κανείς τη φύση του ΕΛ/ΛΑΚ, ώστε να λάβει τελικά την απόφαση αν θα το υιοθετήσει ή όχι, είναι να είναι ανοιχτόμυαλος, δεκτικός, καλός συνομιλητής και ακροατής, άνθρωπος με παιδεία, με κουλτούρα. Δηλαδή, τίποτε λιγότερο ή περισσότερο από αυτό που πρέπει να είναι κάποιος για να μπορεί να αξιολογήσει οποιαδήποτε ιδέα, οποιαδήποτε άποψη του λανσάρει ο οποιοσδήποτε. Πρόκειται για την ελευθερία που σου δίνει απλόχερα η κουλτούρα, μια λέξη της οποίας τη θετική σημασία κάποιοι προσπάθησαν τελευταία να εξαφανίσουν, ταυτίζοντάς την με τη σοβαροφάνεια. Η αναζήτηση του χαμένου κομματιού του παζλ, της ουσίας των πραγμάτων πρέπει να ξεκινά με την αμφισβήτηση του κατεστημένου. Αναρωτιέμαι, λοιπόν, πώς είναι δυνατόν να διαδώσει κανείς οτιδήποτε ελεύθερο, οτιδήποτε ‘ανοικτό’ σε ένα ανελεύθερο ή ‘κλειστό’ πνεύμα.

Βαριές οι σκέψεις σου θα μου πεις Κυριακάτικα.

Popularity: 8% [?]

Καλοκαίρι του ‘92, του έτους που ύμνησε όσο κανείς ο εθνικός μας Sakis, ο-σάκις. Ολόκληρο παιδάκι πια, σφηνωμένος σε μια ψάθινη καρέκλα – τόσο άβολη μα και τόσο γοητευτική – απολαμβάνω συνεπαρμένος από τα χρώματα και τις λέξεις, τις περιπέτειες του λοχαγού Μαρκ και των γενναίων Λύκων του Οντάριο.

Οντάριο. Από εκεί ισχυρίζεται ότι κατάγεται η Betty, μια νέα φίλη μου στο Facebook και στιγμιαία ο αγεωγράφητος, τοποθετώ τη μεγαλύτερη επαρχία του Καναδά κάπου στις USA. Εύλογος ο συνειρμός που ακολούθησε: η Betty ζει στην περιοχή όπου ο λοχαγός με το καστόρινο σκουφί δρούσε την εποχή των αγώνων των Αμερικανών ενάντια στους Άγγλους αποίκους για ανεξαρτησία. Να γιατί από πάντα αντιπαθούσα τους Βρετανούς… Η Betty αγνοεί την ύπαρξη οποιουδήποτε κόμικ με τίτλο Captain Mark, Ombrax ή συναφή. Δεν δοκιμάζω καν να μεταφράσω τους Μίστερ Μπλουφ, Θλιμμένο Μπούφο και Φλοκ. Πεισμώνω και αναζητώ στα γρήγορα μια φωτογραφία του λογαχού για να της στείλω, αλλά μάταια. Κατάρα!

Μια αναζήτηση σε βάθος φωτίζει τα πράγματα. Προς μεγάλη μου έκπληξη, οι ρίζες του κόμικ είναι ιταλικές. Με τον τίτλο Il comandante Mark του οίκου Bonelli το περιοδικό πρωτοκυκλοφόρησε στην Ελλάδα ως Όμπραξ με εκδότη τον Στέλιο Ανεμοδουρά, συγγραφέα του Μικρού Ήρωα. Το 1983 επανεκδόθηκε με τον τίτλο Περιπέτεια και συνεχίζει μέχρι σήμερα (για 24ο έτος) την έκδοσή του στην Ελλάδα ως Συλλεκτικό τεύχος Μαρκ (με επιχρωματισμένες εικόνες). Βουρ στο περίπτερο.

Popularity: 9% [?]

With a big οl’ lie
And a flag and a pie
And a mom and a bible
Most folks are just liable
To buy any line,
Anyplace, any time

“When the Lie’s So Big” – FRANK ZAPPA
(από το LP Broadway the Hard Way, 1988)

Popularity: 4% [?]