Αν υπάρχει Θεός Ιστολόγων (ή Ιστολογών)
Δεν κάηκε και η Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας αλλά τηρουμένων των αναλογιών η πρόσφατη απώλεια πάνω από 250 καταχωρήσεων (άρθρων, κειμένων, ποστς ή όπως αλλιώς τα θες) και τριπλάσιου αριθμού από κόμεντς που κατοικούσαν στο παρόν ιστολόγιο είναι ΖΗΜΙΑ. Αποφεύγω πλέον να αντικρίζω την αδειανή πρώτη σελίδα, μου φέρνει θλίψη βρε αδελφέ.
*
Από την άλλη, μέσα στη μαύρη μαυρίλα φέγγει αχνά μια πηγή ανακούφισης. Σκέφτομαι: να μια ευκαρία amarko να σβήσεις τα ιντερνετικά λάθη του παρελθόντος, να κρύψεις τα ανώριμα ίχνη, τις ανορθογραφίες, τις κακιές διαδικτυακές παρέες, να ξαναρχίσεις απ’ την αρχή (sic).
*
Θυμάμαι το πρώτο μου ποστ ever, back to 2005: Γέννησις. Αυτό είναι το παρθενικό μου ποστ… – κάπως έτσι πήγαινε. Θυμάμαι τη γεύση της ανάγκης να φτιάξω κάτι σαν ημερολόγιο από σώψυχα, χωρίς συνέχεια χρονική αλλά εσωτερική (introspection=ενδοσκόπηση), να γράφω μαλακίες από μένα για μένα με δίοδο τους άλλους. Θυμάμαι τις πρώτες επαφές, την πρώτη μαγιά: την DIS, τον J95, τον Νίκο, τον Μιχάλη, τον Αστέρη, τον Δημήτρη, τον thas, τον crazymonkey, την eve.
*
Λυπάμαι που δεν γράφω αυτά τα λόγια με αφορμή μια κίνηση μετάνοιας να το κλείσω, αλλά με μια αστοχία λογισμικού κατά την μετακόμιση σε νέο μηχανάκι.
[Χαιρετίζω και ευχαριστώ με θέρμη τους αδελφούς Χριστίνα, zpi, ΓιάννηΣημαντήρα και Oneiro]
