I would prefer not to
Ένα πεζό-πεζό με θέμα το ομιχλώδες τοπίο της πνευματικής ιδιοκτησίας στο Διαδίκτυο. Με αφορμή το Re-public.gr: Lawrence Lessig – Creative Commons: εδώ και 4 χρόνια.
Ιανουάριος 2006, κάπου στη Θεσσαλονίκη.
Βυθισμένος στην αναπαυτική πολυθρόνα του σαλονιού του, ο Βασίλης αναφώνησε Τι υπέροχο βιβλίο! κι έσπευσε να μοιραστεί τη χαρά της στιγμιαίας ηδονής του. Έκλεισε τα μάτια κι αντίκρυσε τρεις υποψήφιες φάτσες βιβλιοφάγων. Με γρήγορες κινήσεις έπιασε το ασύρματο κι άρχισε να καλεί από μνήμης. Πρώτος και τυχερός απάντησε ο Γιάννης. Β: Θενκς γκοντ ρε Γιαννάκη σε βρίσκω σπίτι. Μόλις τελείωσα το νέο μυθιστόρημα του Σάντερς, I would prefer not to. Κ Α Τ Α Π Λ Η Κ Τ Ι Κ Ο! Γ: Θα μου το δανείσεις ρε μπαγάσα; Β: Φυσικά καρντασάκι μου, το ρωτάς; Αύριο στο γνωστό μέρος.
Την επομένη στο καφέ ο Γιάννης ψηλάφιζε το χοντρό εξώφυλλο του νέου του αποκτήματος. Β: Πρόσεχέ το καλά κακομοίρη μου γιατί αυτές οι αράδες με σημάδεψαν βαθέως, άλλο πράμα σου λέω. Γ: Έννοια σου και θα τ’ αγοράσω αν μ’ αρέσει τόσο. Μ’ αυτά και μ’ αυτά, το πολύτιμο απόκτημα του βιβλιόφιλου Βασίλη πέρασε εύλογα στα χέρια του βιβλιοφάγου Γιάννη. Κι ο Γιάννης εύλογα το απορρόφησε το ίδιο βράδυ κι ένιωσε παρόμοια συγκίνηση – αν υπάρχει κάποιο μέτρο για τη συγκίνηση – με το Βασίλη.
Ιανουάριος 2006, κάπου στη Θεσσαλονίκη.
Βουλιαγμένος στην καρέκλα του γραφείου του, με το ποντίκι στο δεξί, έστειλε ανεπαίσθητα μερικά κλικ ευδαιμονίας, κάτι σαν μια επιβράβευση μπροστά στη θέα της τελευταίας σελίδας του νέου πονήματος του Σάντερς, I would prefer not to. Τα τυχαία κλικ αντικαταστάθηκαν από μια μελετημένη αναζήτηση στη λίστα τηλεφώνων με τα βιβλιοφάγα κόντακτς του. Μοναδικός online και τυχερός ο JohnBookEater a.k.a. Γιάννης το καρντασάκι του. Β: Ping! Γ: Hola friend! Β: Έχω να σου προτείνω καινούργιο διαμαντάκι, τσέκαρε το link στον Αμαζόνιο. Πριν δυο μέρες το αγόρασα σε pdf. Θεϊκό και βάλε, με σημάδεψε αδερφέ. Γ: Τι λε ρε Μπίλλυ σοβαρά; Τι θέμα έχει; Β: Δε θα σου πω τίποτα πριν το διαβάσεις. Είναι αριστούργημα. Γ: Μου το δανείζεις ρε; Στείλτο το μου στο gmail. …….. Β: Χμ, μάλλον δε γίνεται να στο δανείσω. Γ: Γιατί ρε Βασίλη; Θυμάσαι την υπόθεση Παπαδόπουλου; Γ: Ποιά λες, αυτή που μπούκαραν στο υπόγειο και του κατάσχεσαν παράνομο υλικό; Β: Ναι, αυτή. Γ: Ε ας τις κρυπτογραφούσε τις τσόντες ο τύπος. Β: Όχι, όχι θα σου φανεί αστείο, αλλά επειδή τυχαίνει να γνωρίζω ένα ξαδερφάκι του, ξέρεις γιατί καταδικάστηκε τελικά; Για μια ντουζίνα ebook που του δάνεισε ένας παλιός του συμφοιτητής από Γερμανία. Κάφκα και Ντοστογέφσκι. Γ: Παράλογο ρε Βασίλη. Κάφκα και Ντοστογέφσκι; Β: Παράλογο Γιάννη μου, αλλά δεν έχω δίκιο να φοβάμαι; Είναι και το άλλο. Προχτές η μικρή είχε μια εργασία για το φαινόμενο του θερμοκηπίου, προσφέρθηκα να τη βοηθήσω και ξέρεις τι γύρισε και μου είπε; Μπαμπά η δασκάλα μας προειδοποίησε να μη μαζέψουμε πληροφορίες από το Ίντερνετ. Κάτι για παραβίαση copyright και άλλα τέτοια. Γ: Μα καλά και στα σχολεία; Εκεί δεν είναι εύλογη χρήση; Β: Απ’ ότι φαίνεται όχι. Της είπα της μικρής μετά ότι δεν έχω χρόνο να ψάχνω εγκυκλοπαίδειες, τσαντίστηκε με το δίκιο της. Ε, ξεπατίκωσα κι εγώ τη Britannica και τώρα κάθομαι και το σουλουπώνω. Τι να σου πω… ανάθεμα αν θα της μείνει κάτι. Γ: ‘Αστο ρε Βασιλάκη τότε το ebook. I would prefer not to.
–
Μια κάποια λύση: Creative Commons – Ένας απλός τρόπος για τους συγγραφείς και τους καλλιτέχνες να εκφράσουν τις ελευθερίες που επιθυμούν να έχει η δημιουργικότητά τους στο Διαδίκτυο
Popularity: 6% [?]




