Αν ήταν ή όχι δεν έχει πια σημασία. Η συσχέτιση δεν συνεπάγεται σχέση και με τον Κώστα μπορεί να είχαμε την ίδια φθίνουσα πορεία, Διευθυντές-Προϊστάμενοι-Υπάλληλοι-Ταμίες-Άνεργοι αλλά οι δρόμοι μας δεν συναντήθηκαν ποτέ. Είναι η κατάσταση που ο σοφός λαός αποκαλεί “βίοι παράλληλοι”. Ωστόσο, όταν τον είδα να βγαίνει απ’ το μπαράκι αγκαλιά μ’ εκείνη την μάλλον Βουλγάρα ή Ρουμάνα τα πόδια μου κόπηκαν. Σαν άλλος πράκτωρ ΘΒ κρύφτηκα στην πρώτη γωνία και άρχισα να αναλύω με το μυαλό μου την εικόνα. Το ζευγαράκι βάδιζε με ρυθμό που αναμφίβολα οδηγεί στο κρεβάτι, τον ίδιο ρυθμό με αυτόν που θα της κατέβαζε το φερμουάρ απ’ το φτηνό φόρεμα, πανομοιότυπο με αυτόν που τελικά θα έμπαινε μέσα της και θα πάλλονταν μέχρι να τη φέρει σε οργασμό ή στην κατάσταση που θα της επέτρεπε να τον προσποιηθεί. Αυτές οι αλλοδαπές ξέρουν να προσποιούνται. Τώρα την αγκαλιάζει απ’ τη μέση, μια μέση σχεδόν ατροφική, σημάδι ασιτείας ή δίαιτας του τίποτα, σίγουρα το πρώτο. Αχ βρε Κώστα ποτέ δεν κατάλαβες τι ένιωθα, τι μπορούσα να σου δώσω, τι ήθελα από σένα. Καλός μαλάκας είσαι και του λόγου σου. Και τώρα πρέπει να υποστώ στο οπτικό μου πεδίο την εικόνα σου με την ξετσίπωτη.

Τα επόμενα έγιναν γρήγορα. Με όλη μου τη δύναμη έτρεξα προς το ζευγάρι που τώρα βρισκόταν σε απόσταση ανυπόφορη. Έβγαλα μια κραυγή απελπισίας και σχεδόν ταυτόχρονα έπεσα πάνω τους με ορμή και τα χέρια σε έκταση. Συνήλθα λίγο αργότερα με τον πόνο που συνοδεύει το κάταγμα και δύο άγνωστες φάτσες να με παρατηρούν έκπληκτες. Ήταν ο Γιάννης και η Σοφία απ’ το Παγκράτι.

Share this post:

Ως πιτσιρίκι ήμουν σίγουρος πως πρόκεται για χρωματιστά μικρόβια που αποκαλύπτονται μόνο στα λίγα εκείνα δευτερόλεπτα μετά το σβήσιμο της λάμπας πριν το στερνό καληνύχτα. Δημιουργούσαν περίεργους σχηματισμούς, αρχικά ακαταλαβίστικους αλλά σύντομα απόλυτα ερμηνεύσιμους, να ένα συννεφάκι, να ένα αυτοκίνητο, να η αυλή του σχολείου, να η Χαρά. Η Χαρά στεναχωρημένη, σχεδόν βουρκωμένη, επειδή σκούπισα σβέλτα το μάγουλό μου μετά το μυστικό μας φιλί. Χαρά μου δεν το ήθελα, μου βγήκε αυθόρμητα. Σαν έκανα τα χέρια μου να την αγκαλιάσω τα μικρόβια σκόρπιζαν κι ήθελε κόπο να ανασυνταχθούν, οπότε λίγο μετά τα παρατούσα κι έκανα υπομονή. Θα την έβλεπα στο σχολείο την επομένη και θα της ζητούσα όλες τις συγνώμες του κόσμου. Αρκεί να μου έδινε άλλο ένα φιλί, αρκεί να ξανάνιωθα την ίδια ζεστασιά στο στομάχι. Επομένη με τη Χαρά δεν υπήρξε ποτέ. Αρκετά αργότερα κατάλαβα τι σημαίνει “εσπευσμένη μετάθεση” αν και ποτέ δεν συγχώρεσα στους γονείς μου εκείνα τα δάκρυα και τους κόμπους στο λαιμό που με ταλαιπώρησαν για αρκετά μερόνυχτα.

Το πρώτο μου συναισθηματικό χαρα-κίρι.

Σήμερα ξέρω ότι δεν ήταν η απομάκρυνση από το αντικείμενο του πόθου μου που με σημάδεψε αλλά ο δικός μου κωλοεγωισμός που δεν κατάφερα να πάρω εκείνο το φιλί, εκείνη την ηδονή της κατάκτησης.

Share this post:

Βρίσκομαι δε βρίσκομαι, άγνωστε αναγνώστη, πεντακόσια μέτρα από το ιστορικό κέντρο του Μπόχουμ, τη γερμανική πόλη που γνωρίζουν οι πολίτες και οι οπαδοί της Θεσσαλονίκης, από το συνειρμό με το σκουπιδομπάχαλο οι πρώτοι και τη μεταγραφή του τερματοφύλακα Φερναντέζ στην τοπική ομάδα από τον ΠΑΟΚ, οι δεύτεροι. Δε φτάνουν δυο λόγοι για να γίνουν αδερφές πόλεις;

Η γερμανική τηλεόραση δείχνει επίσης σκουπίδια, κυρίως ριάλιτι με έφηβες μητέρες να ξεμαλλιάζονται και άσημα ζευγάρια να διασύρρονται με ορούς συζυγικής αλήθειας. Ευτυχώς αφθονούν οι συνδέσεις dsl και το καλό κρασί είναι φθηνό (πολύ φθηνότερο απ’ το υπερτιμημένο ελληνικό, έπαθα πλλλάκα).

Είμαι πια βέβαιος ότι η τέλεια θερμοκρασία για να πράξεις οτιδήποτε, από σεξ μέχρι γυμναστική, shopping ή διάβασμα είναι οι 20 βαθμοί Κελσίου και τη δείχνει τώρα το θερμόμετρο. Το ελαφρύ αεράκι πνίγει τη συντριπτική υγρασία, με μοναδική παρενέργεια τα συμπτώματα αδικαιολόγητης υπνηλίας τις πρωινές ώρες. Μόλις άρχισε να ψιχαλίζει, εκείνο το ενοχλητικό, ξέρεις.

Να μη ξεχάσω να καταγράψω ότι επισκεφτήκαμε προχθές το μοναδικό φεστιβάλ BochumTotal – το Total εδώ έχει την έννοια του χύμα. Tattoo (από) παντού και στη σκηνή οι My baby wants to eat your pussy, χωρίς παρεξήγηση, να ροκάρουν προγκρεσιβικά. Καλοί οι παίχτες, αλλά το φαγητό καλύτερο. Καντίνες δεν έχει μόνο στη χώρα σου, αλλά εδώ πλειοψηφούν τα döner kebab και μερικά ασιάτικα. Όχι άλλες πατάτες παρακαλώ, no more potatoes.

Χθες, μετά από τύψεις για το πολύ φαγητό ξεκίνησα ελαφρύ τροχαδάκι στη γειτονιά. Ανάμεσα σε μπόλικο πράσινο ανακάλυψα το σταδιάκι της τοπικής SG Preussen Ehrenfeld. Διαμάντι. Εμείς παιδιά στη Σαλόνικα έχουμε βοηθητικό Καυταντζογλείου. Μόνο αυτό όμως.

Δυστυχώς, φωτογραφικό υλικό δεν υπάρχει για να κοσμίσει το ποστάκιον τούτο, η φωτό είτε εκλάπη από τούρκους ανταγωνιστές είτε εχάθη ανάμεσα στα ρούχα που αγόρασα, με όσα ευρώ τους έπρεπε. Ακρίβεια εδώ δεν υπάρχει, γιατί υπάρχει καταναλωτική συνείδηση και ΜΙΑ δυνατή καταναλωτική οργάνωση. Να σημειώσω εδώ ότι τα ανταλλακτικά ξυραφάκια Mach3 Turbo είναι πολύ ακριβότερα απ’ ότι στην Ελλάδα – να το τσεκάρουν οι Ευαγγελάτοι.

ΥΓ1. Είναι αλήθεια αυτό που λένε στις ειδήσεις ότι τα αεροπορικά εισιτήρια έχουν εκτιναχθεί. Σκέφτηκα για λίγο να γυρίσω οδικώς.

ΥΓ2. Σημαίες στα μπαλκόνια έβγαλαν αρκετοί γερμανοί για το Euro. Νόμιζα πως τη συνήθεια αυτή την είχαμε μόνο εμείς και οι αμερικάνοι. Με τη διαφορά εδώ, ότι στον ίδιο δρόμο συνυπήρχαν με τούρκικες και ισπανικές.

ΥΓ3. Μου έλειψε ο παγωμένος φραπές με τον Αστέρη και τον Φιλώτα στο Juicy, τον Θωμά και την υπόλοιπη παρέα στο Emigre. Να μη δένεσαι με τους τόπους αλλά με τους ανθρώπους, μου ‘λεγε ο πατέρας μου και επιβεβαιώνεται. Επιστρέφω το Σάββατο παιδιά, γιατί εδώ δεν υποφέρεται.

Share this post: