Μια από τις πιο ενδιαφέρουσες μιμιτικές προ(σ)κλήσεις δέχτηκα πριν λίγο απ’ τον Αστέρη:

1. πιάνουμε το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά μας αυτή τη στιγμή
2. το ανοίγουμε στη σελίδα 123 (αν είναι μικρό, παίρνουμε το επόμενο κοντύτερα σε μας, που έχει τουλάχιστον 123 σελίδες)
3. βρίσκουμε την πέμπτη πρόταση
4. αντιγράφουμε τις επόμενες τρεις, δηλαδή την έκτη, έβδομη και όγδοη και
5. βρίσκουμε άλλους πέντε ατυχείς να τους πασάρουμε το παιχνίδι

Ιδού λοιπόν το τυχερό:

Πασκάλ Μπρυκνέρ, Η μιζέρια του πλούτου – Η θρησκεία της αγοράς και οι εχθροί της

Το απόσπασμα (προσθέσαμε και μια-δυο γραμμές ακόμα, να βγάζει νόημα):

Στα μάτια τους αποτελεί το τέλειο όπλο -τουλάχιστον το πρώτο από μια σειρά άλλα – που θα διορθώσει ότι πάει στραβά στη γη, θα καταλαγιάσει “τις αναρίθμητες ανάγκες που πρέπει να ικανοποιηθούν (πρόσβαση σε νερό, σε κατοικία, μάχη ενάντια στις πανδημίες)”, θα αποδώσει στην πολιτική την πραγματική της διάσταση, θα καταργήσει τους φορολογικούς παραδείσους, κοντολογίς, θα προξενήσει μια ρωγμή στον φαταλισμό, “θα μας βοηθήσει να ξαναπάρουμε στα χέρια μας το μέλλον του κόσμου μας”.


Με τη σειρά μου κάνω πάσα στους Zpi, Tertuliano Máximo Afonso, Leigh-Cheri, Citronella και db.

Ανταποκρίθηκαν μέχρι τώρα:
Citronella
Zpi
Tertuliano Máximo Afonso
Leigh-Cheri

Share this post:

Μιας και μιλάμε για Διαδικτυακούς Ε(ρε)θισμούς, ένα υπέροχο κείμενο από τον Old Boy. Εύγε αγόρι μου, μου καθάρισες το μυαλό βραδιάτικα.

Share this post:

Έπειτα από κλεφτές ματιές σε καταγγελτική τηλεοπτική εκπομπή για τον “εθισμό των παιδιών μας (sic) στο Διαδίκτυο” διάβασα αυτό το κειμενάκι του Άργου που παραπέμπει σε ένα άλλο κειμενάκι, αυτό του μέγιστου Πετεφρή (βλέπε δεύτερο στη σειρά κείμενο, 8/12 – Καναβάτσο), σχετικά με το θέμα. Αντιγράφω δυο απολαυστικά αποσπάσματα από το δεύτερο και σχολιάζω:

Λοιπόν, εγώ θυμάμαι τις ιερεμιάδες για το χουλαχούπ, του 1957/8, που κατέστρεφε τη λεκάνη και τους γοφούς και ήταν μελλοντικός συντελεστής παραγωγής λίγων παιδιών. Θυμάμαι που το ροκ «ξεβίδωνε» τη σπονδυλική στήλη. Και τα «τακτάκ» εκεί, γύρω το 1970, που εκνεύριζαν τους νοικοκυραίους.
…
Αν δημιουργούν εθισμό τα παιχνίδια; Στα τελευταία 25 χρόνια μπορεί να μην κάπνισα τριάντα μέρες, αλλά παιχνίδια έπαιζα και παίζω με πάθος συ-νε-χώς. Σαρανταπέντε χρόνων γαϊδουρογάιδαρος ήμουνα, όταν κυκλοφόρησε το civilization και έκανα μέρες να φάω, μέρες να κοιμηθώ, μέρες να δουλέψω, μέρες να κάνω ένα μπάνιο: κινδύνευε ο «λαός» μου. Oι Αζτέκοι με υπονόμευαν. Oι Γάλλοι σκέτες σουρπουίτσες. Κι εγώ εκεί. Πεινασμένος, αλλά ηγετικός. Βρομερός, αλλά νικητής στις μάχες.

Μακάρι τα παιδιά μας να εξελιχθούν σε ε(ρε)θισμένους Πετεφρήδες.

Share this post: