…αυτό του Γιάννη Σημαντήρα που δημοσιεύεται σε δύο μέρη στα blog Ίκτεροι και diamonds958fm.net. Παθιασμένη αναδημοσιεύση από εδώ.
Εκ των ουκ Άλεφ
Σήκωσε το φουστάνι σου να δω
τον ξεχορταριαΖμένο μου εαυτό
αυτόν που ηδονικά μαγάρισαν
ξουράφια της εξουσίας
Άγγελος Μάρκος (15/2/2007)
Τα σχόλια εκεί…
Στο άκουσμα της είδησης ο διευθυντής του πολυκαταστήματος θορυβήθηκε. Το βλέμμα του έπεσε στο πορσελάνινο φλιτζάνι του καφέ κι έπειτα στον πολύχρωμο παπαγάλο, δώρο στον εαυτό του από την Ασία. Μια μακρινή εικόνα: δυο επιστήθιοι φίλοι, πρέφα, καλό ουζάκι με μεζέ. Όταν κατάφερε να συγκεντρωθεί έσκουξε προς τον αλαφιασμένο υπάλληλο ένα μονοκόμματο «Φύγετε». Έτσι έκανε πάντοτε ο διευθυντής όταν ήθελε το χρόνο του να αποφασίσει, να εντοπίσει σταδιακά την ορθότερη λύση σε έναν επικείμενο μπελά. Άλλος ένας είχε μόλις καταχωρηθεί στο σχετικό παχύ φάκελο. Για λίγο σκέφτηκε τη μονάκριβη κόρη του, που πρόσφατα τον αποκάλεσε ανυπόφορο, αλλά και την παραμελημένη σύζυγό του, που τελευταία είχε αρχίσει να γίνεται κυκλοθυμική – μάλλον λόγω της επερχόμενης εμμηνόπαυσης. Τα μάτια τώρα καρφώθηκαν στο παράθυρο, τοπίο γκρίζο, χειμωνιάτικο. Έσφιξε τη γροθιά του. Η εγκεφαλική ευταξία επανήλθε απότομα. Άλλη μία κλοπή και πάλι από το ράφι της Nivea. Τόσο ανάγκη τις είχε πια αυτές τις κρέμες για το πρόσωπο και τα χέρια ο κλέφτης;
Κρέμες κάθε λογής και διαλογής, ενυδατικές, για ευαίσθητη επιδερμίδα, για μετά το ξύρισμα, για την εξάλειψη στιγμάτων και μαύρων κύκλων, είχαν εξαφανιστεί αδικαιολόγητα από το ράφι μέσα σε λίγες μέρες. Το κλειστό κύκλωμα τηλεόρασης είχε καταγράψει αλάνθαστα τον εξωτερικό κόσμο του δράστη: καλοντυμένος νεαρός γύρω στα τριάντα, με μαύρα γυαλιά μυωπίας και καπέλο, διάβαζε σχολαστικά τις οδηγίες χρήσης μιας κρέμας και τη βύθιζε ανέμελα, στη συνέχεια, στη μακριά τσέπη μιας καπαρντίνας. Πρόσφατο λάφυρο η νέα σειρά της εταιρίας για τα ξηρά και ταλαιπωρημένα χείλη. Η κατάσταση ήταν φανερά εκτός ελέγχου και οι έρευνες της ασφάλειας άκαρπες. Έπρεπε τώρα ο ίδιος (ο διευθυντής) να υποδείξει μια κάποια λύση.
Θυμήθηκε τα λόγια του επιθεωρητή Κρουσώ, αλάνθαστου ντέντεκτιβ στα αστυνομικά που διάβαζε πιτσιρικάς: «Για κάθε ανθρώπινη πράξη υπάρχει ένα βασικό κίνητρο. Βρες το κίνητρο και θα καταφέρεις να λύσεις οποιοδήποτε μυστήριο». Το μυαλό του άρχισε πάλι τα ζοφερά του παιχνίδια. Οραματίστηκε το νεαρό δράστη μόνο, καθισμένο σε διπλό πολυτελές κρεβάτι με ανάμεσα στα πόδια αραδιασμένα τα κλοπιμαία. Τον είδε να ανοίγει μία-μία τις κρέμες και να τις αλείφει με περισσή μανία στα σημεία που υποδείκνυε η κάθε συσκευασία. Αυτόματη εστίαση στο πρόσωπο του πρωταγωνιστή, όπως πετυχημένα γίνεται στις ταινίες. Βλέμμα συνοφρυωμένο που αγωνιά. Δε δυσκολεύτηκε να αναγνωρίσει αυτό το βλέμμα σε στιγμές της νιότης του.
Η λύση στο μυστήριο φλέρταρε με την υποψία ενός πρωτοφανή, οξύ πόνου στην πλάτη. Υποψία που έγινε βεβαιότητα όταν η αναπνοή σχεδόν σταμάτησε και το βασικό κίνητρο της κλοπής τού φαινόταν πια ξεκάθαρο: Η απέλπιδα προσπάθεια ενός ταλαιπωρημένου νέου να ευεργετήσει την ευαίσθητη ψυχή του.
το κειμενάκι συντάχθηκε αποσπασματικά από το Γενάρη μέχρι σήμερα
Δεν θα το αποχωριζόσουν ποτέ. Με μήκος γύρω στα δέκα εκατοστά χωρούσε άνετα σε μια παλάμη και παρόλο που δεν έμοιαζε πρόσφατο τεχνολογικό επίτευγμα έδειχνε να δουλεύει άψογα. Για την εύρυθμη λειτουργία του αρκούσαν δυο μπαταρίες απ’ τις μικρές και λίγο μεγαλύτερη προσοχή όταν τύχαινε να βρίσκεται κοντά σε υγρά όπως καφέ ή νερό. Καθήκον του ήταν να καταγράφει οποιοδήποτε ηχητικό ερέθισμα με ακρίβεια ανάλογη της απόστασης από την πηγή του. Ο πανέξυπνος πωλητής του φρόντιζε να εξάρει στους υποψήφιους αγοραστές το μεγάλο του πλεονέκτημα: πάνω από χίλιες ώρες αδιάκοπης καταγραφής της ηχητικής πραγματικόΗτας.
Όσο κι αν ακούγεται οξύμωρο, η παρθενική του χρήση ήταν η απομνημόνευση μιας ώρας απόλυτη ησυχία. Προφανώς – ή μήπως όχι; – το διακριτικά μεγάλο κουμπάκι που ενεργοποιούσε την εγγραφή είχε πατηθεί κατά λάθος. Η δεύτερη φορά δεν ήταν περισσότερο αξιομνημόνευτη: μια τελετή αναγόρευσης ενός γυαλάκια σε πρόεδρο. Παράδοξα, η ύπαρξή του απέκτησε νόημα όταν άρχισε να καταγράφει ντοκουμέντα της καθημερινόΗτας: ένα εκνευριστικό ξυπνητήρι, επαναληπτικά χτυπήματα από ξυράφι σε νιπτήρα, μια φτιαγμένη εντούρο να μουγκρίζει στην άσφαλτο, έναν καυγά χάσματος γενεών σε πολυσύχναστη στάση λεωφορείου, κουτσομπολιά υφιστάμενων στο γραφείο, το μεσημεριανό σόου των ειδήσεων, το ανακάτωμα κάποιας σαλάτας, τα ηδονικά βογκητά μιας συζύγου, το μακρόσυρτο κλάμα ενός μωρού τα μεσάνυχτα, τα «μπαμπά θέλω» ενός πιτσιρικά στη θέα μιας βιτρίνας. Κι όλα αυτά τα ηχητικά δρώμενα, στριμώχνονταν επαναληπτικά στα ηλεκτρονικά του κυκλώματα μέχρι τη μέρα που…
ΖΗΤΕΙΤΑΙ Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ
Δημοσιεύτηκε αρχικά στο blog της Πα.Οι.Δγια. όπου (υπερ)εκτιμήθηκε όσο δεν θα έπρεπε, αλλά κανείς δεν μπήκε στον κόπο να το συνεχίσει. Το αντιγράφω εδώ, μόνο και μόνο για να μην το χάσω – την έχω πατήσει παλιότερα.