Ως πιτσιρίκι ήμουν σίγουρος πως πρόκεται για χρωματιστά μικρόβια που αποκαλύπτονται μόνο στα λίγα εκείνα δευτερόλεπτα μετά το σβήσιμο της λάμπας πριν το στερνό καληνύχτα. Δημιουργούσαν περίεργους σχηματισμούς, αρχικά ακαταλαβίστικους αλλά σύντομα απόλυτα ερμηνεύσιμους, να ένα συννεφάκι, να ένα αυτοκίνητο, να η αυλή του σχολείου, να η Χαρά. Η Χαρά στεναχωρημένη, σχεδόν βουρκωμένη, επειδή σκούπισα σβέλτα το μάγουλό μου μετά το μυστικό μας φιλί. Χαρά μου δεν το ήθελα, μου βγήκε αυθόρμητα. Σαν έκανα τα χέρια μου να την αγκαλιάσω τα μικρόβια σκόρπιζαν κι ήθελε κόπο να ανασυνταχθούν, οπότε λίγο μετά τα παρατούσα κι έκανα υπομονή. Θα την έβλεπα στο σχολείο την επομένη και θα της ζητούσα όλες τις συγνώμες του κόσμου. Αρκεί να μου έδινε άλλο ένα φιλί, αρκεί να ξανάνιωθα την ίδια ζεστασιά στο στομάχι. Επομένη με τη Χαρά δεν υπήρξε ποτέ. Αρκετά αργότερα κατάλαβα τι σημαίνει “εσπευσμένη μετάθεση” αν και ποτέ δεν συγχώρεσα στους γονείς μου εκείνα τα δάκρυα και τους κόμπους στο λαιμό που με ταλαιπώρησαν για αρκετά μερόνυχτα.
Το πρώτο μου συναισθηματικό χαρα-κίρι.
Σήμερα ξέρω ότι δεν ήταν η απομάκρυνση από το αντικείμενο του πόθου μου που με σημάδεψε αλλά ο δικός μου κωλοεγωισμός που δεν κατάφερα να πάρω εκείνο το φιλί, εκείνη την ηδονή της κατάκτησης.
Συχνά, καθώς διαβάζω ερμηνείες αποτελεσμάτων από δημοσκοπήσεις και λοιπές έρευνες, όχι τυχαία ανακαλώ μια ιστορία επιδέξιας μεταχείρισης αριθμών που μου μετέφερε ένας καθηγητής ως αντιπαράδειγμα στο μάθημα της Περιγραφικής Στατιστικής.
Λίγο μετά το σεισμό του ’78 στη Θεσσαλονίκη, η δημοτική αρχή πρόσφερε σκηνές και λοιπή βοήθεια σε όσους ένιωθαν ή ήταν εν δυνάμει σεισμοπαθείς. Την επομένη στο πρωτοσέλιδο του Ριζοσπάστη υπήρχε πάνω-κάτω η παρακάτω φράση: “Μοιράστηκαν σκηνές μόνο στο 48% των δημοσίων υπαλλήλων, ενώ αντίθετα βοήθεια έλαβε το 100% των στρατιωτικών”. Αίσχος, θα κράξει ο υποψιασμένος αναγνώστης, να ρίχνουν έτσι το λαουτζίκο. Ωστόσο, οι αριθμοί αυτοί δε μιλούν και τόσο από μόνοι τους, το προφανές δεν είναι προφανές. Κι αυτό διότι οι δημόσιοι υπάλληλοι που ζήτησαν βοήθεια ήταν διακόσιοι, ενώ οι στρατιωτικοί μόλις ένας.
Είχα καιρό να γράψω οτιδήποτε. Η ανάγκη βιοπορισμού είχε καταπνίξει τον συγγραφικό μου οίστρο ο οποίος εμφανίστηκε ξαφνικά χθες βράδυ κατά τις 2πμ. Ζητώ προκαταβολικά συγγνώμη από τους τεχνοκράτες αναγνώστες για τα δύο παρακάτω κειμενάκια. Δεν το ήθελα, αυτά ήρθαν και με βρήκαν μέσα σε 10′ με 12′ το καθένα. Θεωρώ χρέος μου, παρόλη την ασκήμια τους, να τα εκθέσω σε τούτο δω το χώρο. Όλη η ντροπή δικιά τους.
Ann Mie, τι άλλο
Τη σκότωσα γιατί με απατούσε. ΚάποιΧοι σπεύσανε να μιλήσουν για έγκλημα πάθους. Οι ανόητοι, πόσο πιο λογικό να καθαρίσεις μια γκόμενα γιατί δόθηκε σε άλλον, σε αντίζηλο, σε βρώμικο ανταγωνιστή. Ann Mie, τι άλλο περίμενες να σου κάνω; Αν μη τι άλλο, έπρεπε να μου φερθείς καλύτερα, πιο ντόμπρα βρε παιδί μου. Αλλά που ξέρετε σεις από ντομπροσύνη στην Κίνα; Ακούς εκεί… αρχαίος πολιτισμός, μυριάδες λέξεις, ν’ απουσιάζουν το τσαγανό, η μπέσα κι η ντομπροσύνη! Μην την κλαις. Εκεί που πάει να σκύψει με το σουγιά στο κόκκαλο, με το λουρί στο σβέρκο, της έδωσα μια και την αποτελείωσα. Αυτά κυρ αστυνόμε και για τα υπόλοιπα θέλω το δικηγόρο μου. Ξέρεις ποιός είμαι γω ρε;
Δάφ-νες ποιότητας
Διεκδικεί και όσο διεκδικεί υπάρχει. Δικό του ρητό αυτό, δεν το ‘χε δει πουθενά γραμμένο. Αλλά όχι, στον κόσμο που ζει δεν υπάρχει δικό μου και δικό σου, όλα είναι κοινή περιουσία εδώ και αιώνες. Αυτά τα γράφανε οι ποιητές της Ήττας, οι επονομαζόμενοι κα-πι-τα-λι-στές (κάτσε μην τον ακούσει κανείς να το ψιθυρίζει και τον τσακώσουνε) οι οποίοι, άκουσον άκουσον, ισχυρίζονταν ότι ο καθένας μπορεί να διεκδικεί όσα θέλει. Καλά κύριοι όλα τα θέλετε άνισα κι ανόμοια; Έλα όμως που ένα βράδυ εκεί που στριφογυρνούσε του κατέβηκε η Ιδέα. Άϋπνος καθώς ήτανε πήγε από νωρίς στη δουλειά – δεν θα τον άφηναν οι φύλακες να μπει γιατί όλοι έμπαιναν για δουλειά την ίδια ώρα, αλλά κι οι φύλακες έκαναν το ίδιο οπότε… Έτσι μπορούσε να βάλει ανενόχλητος σε λειτουργία το μεγαλεπίβολο σχέδιό (Του; ναι Του). Πρόσθεσε στα κρυφά μισό ματσάκι τριμμένη δάφνη στο ποτήρι του πρωϊνού καφέ που του αναλογούσε (το ποτήρι δεν έγραφε το όνομά Του, δεν ήταν δικό Του, αλλά θα φρόντιζε να στεκότανε τέρμα δεξιά για να το διεκδικήσει). Την επόμενη μέρα το καθεστώς κατέρρευσε και τη μέρα μετά την επόμενη ήτανε πια ο πλουσιότερος άνθρωπος του κόσμου. Δυστυχισμένος δε.
*ΑφΧιερωμένα εξαιρετικά στον σόλο μετρ του είδους ΓιάννηΣημαντήρα.
