amarkos|gr|blog » Κακώς κείμενα http://www.amarkos.gr/blog Personal Logotechnologion - Προσωπικό Λογοτεχνολόγιο Sun, 20 Mar 2011 21:19:08 +0000 en hourly 1 http://wordpress.org/?v=abc Οπτική γωνία http://www.amarkos.gr/blog/2010/09/554/ http://www.amarkos.gr/blog/2010/09/554/#comments Sun, 12 Sep 2010 12:18:56 +0000 amarkos http://www.amarkos.gr/blog/?p=554 Ένα ακόμη κακώς κείμενο φιλοξενεί σήμερα το blog, μετά τα Οικο-Λόγια, Εκ των ουκ Άλεφ, Χαρα-κίρι και άλλες μεγάλες επιτυχίες. Σας το αφιερώνω με υποτείνουσα διάθεση.

Οπτική γωνία

Κοίταξα απ’ την οπτική της γωνία
μια μοίρα δρόμος
μ’ αλλιώτικη απ’ τη δική μου
στα ‘λεγα Πυθαγόρα
πως είχες άδικο για την περίπτωσή μου

[12.09.10]

Share this post: buzzdeliciousgooglefacebooktwitter
]]> http://www.amarkos.gr/blog/2010/09/554/feed/ 0 Οικο-Λόγια http://www.amarkos.gr/blog/2008/09/193/ http://www.amarkos.gr/blog/2008/09/193/#comments Fri, 26 Sep 2008 16:06:06 +0000 amarkos http://www.amarkos.gr/blog/?p=193 ΚαμιάΦοράΤρομάζωΜεΤηΣκέψη:
ΠόσοΧαρτί,ΧώροΚαιΧρόνοΘαΕξοικονομούσεΗΑνθρωπότητα
ΑνΔενΥπήρχανΤαΚενάΑνάμεσαΣτιςΛέξεις.
ΑνΔηλαδήΟιΛέξειςΓράφοντανΔιαδοχικάΜεΜιαΆλληΣύμβασηΑντίΓιαΤοΚενόΝαΤιςΧωρίζει.
ΑςΠούμεΝαΣυντάσσονταιΜεΠρώτοΓράμμαΚεφαλαίο.
ΟλόκληραΚατεβατάΣτηνΚυριολεξία.

ΜαΚάποιαΛόγιαΠάλιΚενάΘαΜέναν.

Share this post: buzzdeliciousgooglefacebooktwitter
]]> http://www.amarkos.gr/blog/2008/09/193/feed/ 10 Δεν ήταν ο Κώστας http://www.amarkos.gr/blog/2008/08/149/ http://www.amarkos.gr/blog/2008/08/149/#comments Mon, 11 Aug 2008 08:35:33 +0000 amarkos http://www.amarkos.gr/blog/?p=149 Αν ήταν ή όχι δεν έχει πια σημασία. Η συσχέτιση δεν συνεπάγεται σχέση και με τον Κώστα μπορεί να είχαμε την ίδια φθίνουσα πορεία, Διευθυντές-Προϊστάμενοι-Υπάλληλοι-Ταμίες-Άνεργοι αλλά οι δρόμοι μας δεν συναντήθηκαν ποτέ. Είναι η κατάσταση που ο σοφός λαός αποκαλεί “βίοι παράλληλοι”. Ωστόσο, όταν τον είδα να βγαίνει απ’ το μπαράκι αγκαλιά μ’ εκείνη την μάλλον Βουλγάρα ή Ρουμάνα τα πόδια μου κόπηκαν. Σαν άλλος πράκτωρ ΘΒ κρύφτηκα στην πρώτη γωνία και άρχισα να αναλύω με το μυαλό μου την εικόνα. Το ζευγαράκι βάδιζε με ρυθμό που αναμφίβολα οδηγεί στο κρεβάτι, τον ίδιο ρυθμό με αυτόν που θα της κατέβαζε το φερμουάρ απ’ το φτηνό φόρεμα, πανομοιότυπο με αυτόν που τελικά θα έμπαινε μέσα της και θα πάλλονταν μέχρι να τη φέρει σε οργασμό ή στην κατάσταση που θα της επέτρεπε να τον προσποιηθεί. Αυτές οι αλλοδαπές ξέρουν να προσποιούνται. Τώρα την αγκαλιάζει απ’ τη μέση, μια μέση σχεδόν ατροφική, σημάδι ασιτείας ή δίαιτας του τίποτα, σίγουρα το πρώτο. Αχ βρε Κώστα ποτέ δεν κατάλαβες τι ένιωθα, τι μπορούσα να σου δώσω, τι ήθελα από σένα. Καλός μαλάκας είσαι και του λόγου σου. Και τώρα πρέπει να υποστώ στο οπτικό μου πεδίο την εικόνα σου με την ξετσίπωτη.

Τα επόμενα έγιναν γρήγορα. Με όλη μου τη δύναμη έτρεξα προς το ζευγάρι που τώρα βρισκόταν σε απόσταση ανυπόφορη. Έβγαλα μια κραυγή απελπισίας και σχεδόν ταυτόχρονα έπεσα πάνω τους με ορμή και τα χέρια σε έκταση. Συνήλθα λίγο αργότερα με τον πόνο που συνοδεύει το κάταγμα και δύο άγνωστες φάτσες να με παρατηρούν έκπληκτες. Ήταν ο Γιάννης και η Σοφία απ’ το Παγκράτι.

Share this post: buzzdeliciousgooglefacebooktwitter
]]> http://www.amarkos.gr/blog/2008/08/149/feed/ 0 Χαρα-κίρι http://www.amarkos.gr/blog/2008/08/146/ http://www.amarkos.gr/blog/2008/08/146/#comments Sun, 10 Aug 2008 18:12:58 +0000 amarkos http://www.amarkos.gr/blog/?p=146 Ως πιτσιρίκι ήμουν σίγουρος πως πρόκεται για χρωματιστά μικρόβια που αποκαλύπτονται μόνο στα λίγα εκείνα δευτερόλεπτα μετά το σβήσιμο της λάμπας πριν το στερνό καληνύχτα. Δημιουργούσαν περίεργους σχηματισμούς, αρχικά ακαταλαβίστικους αλλά σύντομα απόλυτα ερμηνεύσιμους, να ένα συννεφάκι, να ένα αυτοκίνητο, να η αυλή του σχολείου, να η Χαρά. Η Χαρά στεναχωρημένη, σχεδόν βουρκωμένη, επειδή σκούπισα σβέλτα το μάγουλό μου μετά το μυστικό μας φιλί. Χαρά μου δεν το ήθελα, μου βγήκε αυθόρμητα. Σαν έκανα τα χέρια μου να την αγκαλιάσω τα μικρόβια σκόρπιζαν κι ήθελε κόπο να ανασυνταχθούν, οπότε λίγο μετά τα παρατούσα κι έκανα υπομονή. Θα την έβλεπα στο σχολείο την επομένη και θα της ζητούσα όλες τις συγνώμες του κόσμου. Αρκεί να μου έδινε άλλο ένα φιλί, αρκεί να ξανάνιωθα την ίδια ζεστασιά στο στομάχι. Επομένη με τη Χαρά δεν υπήρξε ποτέ. Αρκετά αργότερα κατάλαβα τι σημαίνει “εσπευσμένη μετάθεση” αν και ποτέ δεν συγχώρεσα στους γονείς μου εκείνα τα δάκρυα και τους κόμπους στο λαιμό που με ταλαιπώρησαν για αρκετά μερόνυχτα.

Το πρώτο μου συναισθηματικό χαρα-κίρι.

Σήμερα ξέρω ότι δεν ήταν η απομάκρυνση από το αντικείμενο του πόθου μου που με σημάδεψε αλλά ο δικός μου κωλοεγωισμός που δεν κατάφερα να πάρω εκείνο το φιλί, εκείνη την ηδονή της κατάκτησης.

Share this post: buzzdeliciousgooglefacebooktwitter
]]> http://www.amarkos.gr/blog/2008/08/146/feed/ 2 Απολύτως σχετικό http://www.amarkos.gr/blog/2008/06/129/ http://www.amarkos.gr/blog/2008/06/129/#comments Mon, 30 Jun 2008 15:07:43 +0000 amarkos http://www.amarkos.gr/blog/?p=129 Συχνά, καθώς διαβάζω ερμηνείες αποτελεσμάτων από δημοσκοπήσεις και λοιπές έρευνες, όχι τυχαία ανακαλώ μια ιστορία επιδέξιας μεταχείρισης αριθμών που μου μετέφερε ένας καθηγητής ως αντιπαράδειγμα στο μάθημα της Περιγραφικής Στατιστικής.

Γράφημα

Λίγο μετά το σεισμό του ’78 στη Θεσσαλονίκη, η δημοτική αρχή πρόσφερε σκηνές και λοιπή βοήθεια σε όσους ένιωθαν ή ήταν εν δυνάμει σεισμοπαθείς. Την επομένη στο πρωτοσέλιδο του Ριζοσπάστη υπήρχε πάνω-κάτω η παρακάτω φράση: “Μοιράστηκαν σκηνές μόνο στο 48% των δημοσίων υπαλλήλων, ενώ αντίθετα βοήθεια έλαβε το 100% των στρατιωτικών”. Αίσχος, θα κράξει ο υποψιασμένος αναγνώστης, να ρίχνουν έτσι το λαουτζίκο. Ωστόσο, οι αριθμοί αυτοί δε μιλούν και τόσο από μόνοι τους, το προφανές δεν είναι προφανές. Κι αυτό διότι οι δημόσιοι υπάλληλοι που ζήτησαν βοήθεια ήταν διακόσιοι, ενώ οι στρατιωτικοί μόλις ένας.

Share this post: buzzdeliciousgooglefacebooktwitter
]]> http://www.amarkos.gr/blog/2008/06/129/feed/ 3 Άντε 10′-12′ http://www.amarkos.gr/blog/2008/06/121/ http://www.amarkos.gr/blog/2008/06/121/#comments Thu, 12 Jun 2008 09:13:35 +0000 amarkos http://www.amarkos.gr/blog/?p=121 Είχα καιρό να γράψω οτιδήποτε. Η ανάγκη βιοπορισμού είχε καταπνίξει τον συγγραφικό μου οίστρο ο οποίος εμφανίστηκε ξαφνικά χθες βράδυ κατά τις 2πμ. Ζητώ προκαταβολικά συγγνώμη από τους τεχνοκράτες αναγνώστες για τα δύο παρακάτω κειμενάκια. Δεν το ήθελα, αυτά ήρθαν και με βρήκαν μέσα σε 10′ με 12′ το καθένα. Θεωρώ χρέος μου, παρόλη την ασκήμια τους, να τα εκθέσω σε τούτο δω το χώρο. Όλη η ντροπή δικιά τους.

Ann Mie, τι άλλο

Τη σκότωσα γιατί με απατούσε. ΚάποιΧοι σπεύσανε να μιλήσουν για έγκλημα πάθους. Οι ανόητοι, πόσο πιο λογικό να καθαρίσεις μια γκόμενα γιατί δόθηκε σε άλλον, σε αντίζηλο, σε βρώμικο ανταγωνιστή. Ann Mie, τι άλλο περίμενες να σου κάνω; Αν μη τι άλλο, έπρεπε να μου φερθείς καλύτερα, πιο ντόμπρα βρε παιδί μου. Αλλά που ξέρετε σεις από ντομπροσύνη στην Κίνα; Ακούς εκεί… αρχαίος πολιτισμός, μυριάδες λέξεις, ν’ απουσιάζουν το τσαγανό, η μπέσα κι η ντομπροσύνη! Μην την κλαις. Εκεί που πάει να σκύψει με το σουγιά στο κόκκαλο, με το λουρί στο σβέρκο, της έδωσα μια και την αποτελείωσα. Αυτά κυρ αστυνόμε και για τα υπόλοιπα θέλω το δικηγόρο μου. Ξέρεις ποιός είμαι γω ρε;

Δάφ-νες ποιότητας

Διεκδικεί και όσο διεκδικεί υπάρχει. Δικό του ρητό αυτό, δεν το ‘χε δει πουθενά γραμμένο. Αλλά όχι, στον κόσμο που ζει δεν υπάρχει δικό μου και δικό σου, όλα είναι κοινή περιουσία εδώ και αιώνες. Αυτά τα γράφανε οι ποιητές της Ήττας, οι επονομαζόμενοι κα-πι-τα-λι-στές (κάτσε μην τον ακούσει κανείς να το ψιθυρίζει και τον τσακώσουνε) οι οποίοι, άκουσον άκουσον, ισχυρίζονταν ότι ο καθένας μπορεί να διεκδικεί όσα θέλει. Καλά κύριοι όλα τα θέλετε άνισα κι ανόμοια; Έλα όμως που ένα βράδυ εκεί που στριφογυρνούσε του κατέβηκε η Ιδέα. Άϋπνος καθώς ήτανε πήγε από νωρίς στη δουλειά – δεν θα τον άφηναν οι φύλακες να μπει γιατί όλοι έμπαιναν για δουλειά την ίδια ώρα, αλλά κι οι φύλακες έκαναν το ίδιο οπότε… Έτσι μπορούσε να βάλει ανενόχλητος σε λειτουργία το μεγαλεπίβολο σχέδιό (Του; ναι Του). Πρόσθεσε στα κρυφά μισό ματσάκι τριμμένη δάφνη στο ποτήρι του πρωϊνού καφέ που του αναλογούσε (το ποτήρι δεν έγραφε το όνομά Του, δεν ήταν δικό Του, αλλά θα φρόντιζε να στεκότανε τέρμα δεξιά για να το διεκδικήσει). Την επόμενη μέρα το καθεστώς κατέρρευσε και τη μέρα μετά την επόμενη ήτανε πια ο πλουσιότερος άνθρωπος του κόσμου. Δυστυχισμένος δε.

*ΑφΧιερωμένα εξαιρετικά στον σόλο μετρ του είδους ΓιάννηΣημαντήρα.

Share this post: buzzdeliciousgooglefacebooktwitter
]]> http://www.amarkos.gr/blog/2008/06/121/feed/ 1 Ένα ποιηματάριο δΓιότι ζήλεψα… http://www.amarkos.gr/blog/2008/02/59/ http://www.amarkos.gr/blog/2008/02/59/#comments Mon, 11 Feb 2008 14:57:07 +0000 amarkos http://www.amarkos.gr/blog/?p=59 …αυτό του Γιάννη Σημαντήρα που δημοσιεύεται σε δύο μέρη στα blog Ίκτεροι και diamonds958fm.net. Παθιασμένη αναδημοσιεύση από εδώ.

Εκ των ουκ Άλεφ

Σήκωσε το φουστάνι σου να δω

τον ξεχορταριαΖμένο μου εαυτό

αυτόν που ηδονικά μαγάρισαν

ξουράφια της εξουσίας

Άγγελος Μάρκος (15/2/2007)

Τα σχόλια εκεί…

Share this post: buzzdeliciousgooglefacebooktwitter
]]> http://www.amarkos.gr/blog/2008/02/59/feed/ 1