ΚαμιάΦοράΤρομάζωΜεΤηΣκέψη:
ΠόσοΧαρτί,ΧώροΚαιΧρόνοΘαΕξοικονομούσεΗΑνθρωπότητα
ΑνΔενΥπήρχανΤαΚενάΑνάμεσαΣτιςΛέξεις.
ΑνΔηλαδήΟιΛέξειςΓράφοντανΔιαδοχικάΜεΜιαΆλληΣύμβασηΑντίΓιαΤοΚενόΝαΤιςΧωρίζει.
ΑςΠούμεΝαΣυντάσσονταιΜεΠρώτοΓράμμαΚεφαλαίο.
ΟλόκληραΚατεβατάΣτηνΚυριολεξία.

ΜαΚάποιαΛόγιαΠάλιΚενάΘαΜέναν.

Popularity: 36% [?]

Αν ήταν ή όχι δεν έχει πια σημασία. Η συσχέτιση δεν συνεπάγεται σχέση και με τον Κώστα μπορεί να είχαμε την ίδια φθίνουσα πορεία, Διευθυντές-Προϊστάμενοι-Υπάλληλοι-Ταμίες-Άνεργοι αλλά οι δρόμοι μας δεν συναντήθηκαν ποτέ. Είναι η κατάσταση που ο σοφός λαός αποκαλεί “βίοι παράλληλοι”. Ωστόσο, όταν τον είδα να βγαίνει απ’ το μπαράκι αγκαλιά μ’ εκείνη την μάλλον Βουλγάρα ή Ρουμάνα τα πόδια μου κόπηκαν. Σαν άλλος πράκτωρ ΘΒ κρύφτηκα στην πρώτη γωνία και άρχισα να αναλύω με το μυαλό μου την εικόνα. Το ζευγαράκι βάδιζε με ρυθμό που αναμφίβολα οδηγεί στο κρεβάτι, τον ίδιο ρυθμό με αυτόν που θα της κατέβαζε το φερμουάρ απ’ το φτηνό φόρεμα, πανομοιότυπο με αυτόν που τελικά θα έμπαινε μέσα της και θα πάλλονταν μέχρι να τη φέρει σε οργασμό ή στην κατάσταση που θα της επέτρεπε να τον προσποιηθεί. Αυτές οι αλλοδαπές ξέρουν να προσποιούνται. Τώρα την αγκαλιάζει απ’ τη μέση, μια μέση σχεδόν ατροφική, σημάδι ασιτείας ή δίαιτας του τίποτα, σίγουρα το πρώτο. Αχ βρε Κώστα ποτέ δεν κατάλαβες τι ένιωθα, τι μπορούσα να σου δώσω, τι ήθελα από σένα. Καλός μαλάκας είσαι και του λόγου σου. Και τώρα πρέπει να υποστώ στο οπτικό μου πεδίο την εικόνα σου με την ξετσίπωτη.

Τα επόμενα έγιναν γρήγορα. Με όλη μου τη δύναμη έτρεξα προς το ζευγάρι που τώρα βρισκόταν σε απόσταση ανυπόφορη. Έβγαλα μια κραυγή απελπισίας και σχεδόν ταυτόχρονα έπεσα πάνω τους με ορμή και τα χέρια σε έκταση. Συνήλθα λίγο αργότερα με τον πόνο που συνοδεύει το κάταγμα και δύο άγνωστες φάτσες να με παρατηρούν έκπληκτες. Ήταν ο Γιάννης και η Σοφία απ’ το Παγκράτι.

Popularity: 26% [?]

Ως πιτσιρίκι ήμουν σίγουρος πως πρόκεται για χρωματιστά μικρόβια που αποκαλύπτονται μόνο στα λίγα εκείνα δευτερόλεπτα μετά το σβήσιμο της λάμπας πριν το στερνό καληνύχτα. Δημιουργούσαν περίεργους σχηματισμούς, αρχικά ακαταλαβίστικους αλλά σύντομα απόλυτα ερμηνεύσιμους, να ένα συννεφάκι, να ένα αυτοκίνητο, να η αυλή του σχολείου, να η Χαρά. Η Χαρά στεναχωρημένη, σχεδόν βουρκωμένη, επειδή σκούπισα σβέλτα το μάγουλό μου μετά το μυστικό μας φιλί. Χαρά μου δεν το ήθελα, μου βγήκε αυθόρμητα. Σαν έκανα τα χέρια μου να την αγκαλιάσω τα μικρόβια σκόρπιζαν κι ήθελε κόπο να ανασυνταχθούν, οπότε λίγο μετά τα παρατούσα κι έκανα υπομονή. Θα την έβλεπα στο σχολείο την επομένη και θα της ζητούσα όλες τις συγνώμες του κόσμου. Αρκεί να μου έδινε άλλο ένα φιλί, αρκεί να ξανάνιωθα την ίδια ζεστασιά στο στομάχι. Επομένη με τη Χαρά δεν υπήρξε ποτέ. Αρκετά αργότερα κατάλαβα τι σημαίνει “εσπευσμένη μετάθεση” αν και ποτέ δεν συγχώρεσα στους γονείς μου εκείνα τα δάκρυα και τους κόμπους στο λαιμό που με ταλαιπώρησαν για αρκετά μερόνυχτα.

Το πρώτο μου συναισθηματικό χαρα-κίρι.

Σήμερα ξέρω ότι δεν ήταν η απομάκρυνση από το αντικείμενο του πόθου μου που με σημάδεψε αλλά ο δικός μου κωλοεγωισμός που δεν κατάφερα να πάρω εκείνο το φιλί, εκείνη την ηδονή της κατάκτησης.

Popularity: 23% [?]