Συχνά, καθώς διαβάζω ερμηνείες αποτελεσμάτων από δημοσκοπήσεις και λοιπές έρευνες, όχι τυχαία ανακαλώ μια ιστορία επιδέξιας μεταχείρισης αριθμών που μου μετέφερε ένας καθηγητής ως αντιπαράδειγμα στο μάθημα της Περιγραφικής Στατιστικής.

Λίγο μετά το σεισμό του ‘78 στη Θεσσαλονίκη, η δημοτική αρχή πρόσφερε σκηνές και λοιπή βοήθεια σε όσους ένιωθαν ή ήταν εν δυνάμει σεισμοπαθείς. Την επομένη στο πρωτοσέλιδο του Ριζοσπάστη υπήρχε πάνω-κάτω η παρακάτω φράση: “Μοιράστηκαν σκηνές μόνο στο 48% των δημοσίων υπαλλήλων, ενώ αντίθετα βοήθεια έλαβε το 100% των στρατιωτικών”. Αίσχος, θα κράξει ο υποψιασμένος αναγνώστης, να ρίχνουν έτσι το λαουτζίκο. Ωστόσο, οι αριθμοί αυτοί δε μιλούν και τόσο από μόνοι τους, το προφανές δεν είναι προφανές. Κι αυτό διότι οι δημόσιοι υπάλληλοι που ζήτησαν βοήθεια ήταν διακόσιοι, ενώ οι στρατιωτικοί μόλις ένας.

Popularity: 31% [?]