Τίποτα δεν έχει αλλάξει…τίποτα δεν είναι όπως παλιά
Το νομοσχέδιο της συμφωνίας Κυβέρνησης – Microsoft επικυρώθηκε χθες (24/1) στη Βουλή. Παρακολούθησα μέρος της συνεδρίασης ζωντανά, διάβασα τμήμα των πρακτικών και για γλυκό καταβρόχθισα τις καλοστημένες, ψύχραιμες τοποθετήσεις του Αστέρη.
Στην αρχή της υπόθεσης σκέφτηκα κι εγώ πως αν το νομοσχέδιο φτάσει στη Βουλή η επικύρωση θα είναι αναπόφευκτη. Αυτό λοιπόν που με απασχολούσε στην πραγματικότητα ήταν η όλη διαδικασία να μην περάσει “αναίμακτα”. Πολύπλευρη αντίδραση με κινήσεις και επιχειρήματα που θα αναδείκνυαν τα κενά μιας τέτοιας δέσμευσης. Ομολογουμένως, δεν περίμενα την αντιπολίτευση τόσο διαβασμένη. Αυτό από μόνο του δείχνει ότι κάποιοι εργάστηκαν προς την κατεύθυνση της αναγνώρισης της αξίας των λύσεων που προσφέρει το ΕΛ/ΛΑΚ στο δημόσιο και δεν έκαναν αντιπολίτευση για την αντιπολίτευση.
Απ’ την άλλη, έχει δίκιο ο j95 όταν αναφέρει ότι η συμφωνία μπορεί βραχυπρόθεσμα και να συμφέρει στο δημόσιο. Κάτι τέτοιο όμως ισχύει αν και μόνο αν απομονώσουμε το μοναδικό ίσως από τα οφέλη της συμφωνίας (φτηνή αναβάθμιση των υπάρχοντων προϊόντων της MS) και αγνοήσουμε το σημαντικό μακροπρόθεσμο κόστος. Αντιγράφω από το σχόλιό του: “Αυτό που δεν πρέπει με κανέναν τρόπο να επιτρέψουμε στο μέλλον είναι η συμφωνία να χρησιμοποιηθεί ως όχημα για να προτιμώνται λύσεις M$ σε καινούρια έργα“.
Τα τελευταία χρόνια έχω ξανανιώσει όπως ένιωσα χθες για παρόμοιο ζήτημα. Είναι το συναίσθημα του τραυματισμένου που ξέρει ότι θα ζήσει αλλά θα του μείνει κουσούρι.
