Διαδικτυακοί Ε(ρε)θισμοί
Έπειτα από κλεφτές ματιές σε καταγγελτική τηλεοπτική εκπομπή για τον “εθισμό των παιδιών μας (sic) στο Διαδίκτυο” διάβασα αυτό το κειμενάκι του Άργου που παραπέμπει σε ένα άλλο κειμενάκι, αυτό του μέγιστου Πετεφρή (βλέπε δεύτερο στη σειρά κείμενο, 8/12 – Καναβάτσο), σχετικά με το θέμα. Αντιγράφω δυο απολαυστικά αποσπάσματα από το δεύτερο και σχολιάζω:
Λοιπόν, εγώ θυμάμαι τις ιερεμιάδες για το χουλαχούπ, του 1957/8, που κατέστρεφε τη λεκάνη και τους γοφούς και ήταν μελλοντικός συντελεστής παραγωγής λίγων παιδιών. Θυμάμαι που το ροκ «ξεβίδωνε» τη σπονδυλική στήλη. Και τα «τακτάκ» εκεί, γύρω το 1970, που εκνεύριζαν τους νοικοκυραίους.
…
Αν δημιουργούν εθισμό τα παιχνίδια; Στα τελευταία 25 χρόνια μπορεί να μην κάπνισα τριάντα μέρες, αλλά παιχνίδια έπαιζα και παίζω με πάθος συ-νε-χώς. Σαρανταπέντε χρόνων γαϊδουρογάιδαρος ήμουνα, όταν κυκλοφόρησε το civilization και έκανα μέρες να φάω, μέρες να κοιμηθώ, μέρες να δουλέψω, μέρες να κάνω ένα μπάνιο: κινδύνευε ο «λαός» μου. Oι Αζτέκοι με υπονόμευαν. Oι Γάλλοι σκέτες σουρπουίτσες. Κι εγώ εκεί. Πεινασμένος, αλλά ηγετικός. Βρομερός, αλλά νικητής στις μάχες.
Μακάρι τα παιδιά μας να εξελιχθούν σε ε(ρε)θισμένους Πετεφρήδες.
Popularity: 10% [?]
αγγ, φοβάμαι πως τα πράγματα δεν είναι τόσο υπεραπλουστευμένα.
εξαίρετος σολατζής τής γραφής ο πετεφρής. λαμπρό κείμενο. φανταχτερό το απόσπαζμα.
αλλά οι συγκρίσεις, τις οποίες παραθέτει, ατυχείς μάλλον. οι “στρακαστρούκες” (έτσι τα λέγαμε εμείς, εσύ δεν τα πρόλαβες) έφυγαν. τα χουλαχούπ επίσης παρήλθαν. ανεπιστρεπτί. το Γουεμπ; θα χαθεί από τη ζωή μας; και είναι πΧοιοτικώς -και ποσοτικώς, αν θες- όμοια παράμετρος το Ίντερνετ με τα χουλαχούπ;
μμμ, δύσκολο θέμα. ζόρικο.
σου μιλάει ένας πΧια ψυχικά ημιάρρωστος με το Δίκτυο. το εννοώ.
[αντιθέτως, ο 9χρονος γιοζ μου το ελέγχει απόλυτα.]
εύκολη πλακίτσα με τις ψυχικές νόσους και ανέξοδη θα κάνουμε;
φιλιά,
γ
Ναι γιάννη, δε λέω, εδώ μιλάμε για ολοκληρωτική πλημμύρα του Διαδικτύου στη ζωή μας μέχρι τα μπούνια. Το πρόβλημα είναι υπαρκτό, ο τρόπος χειρισμού της υπόθεσης Διαδίκτυο από την κοινωνία είναι που μ’ ενοχλεί (ή οι προσπάθειες κάποιων να διαμορφώσουν λανθασμένα την Κοινή Γνώμη).
Φταίει, λένε, το Μέσο και η Φύση του. Το κακό Internet που πρέπει να ελέγξουμε τι μεταδίδει. Το κακό Internet που βλάπτει σοβαρά την υγεία. Η κακή τεχνολογία. Όπως και τα κακά βιβλία, οι κακές ταινίες, οι κακές εκπομπές στην τηλεόραση. Επικίνδυνο μονοπάτι, δε βρίσκεις;
Όχι, μην τυχόν μπούμε στον κόπο να ελέγξουμε τη δική μας Φύση, τα θέλω μας και τις επιλογές μας. Να διαπαιδαγωγήσουμε τους εαυτούς και τα παιδιά μας. Μην τυχόν μπούμε στον κόπο να μάθουμε ν΄ αλλάζουμε κανάλι (αν απλουστευτικά κάθε ιστοχώρος θεωρηθεί ως ένα κανάλι).
Κακοί θα υπάρχουν πάντα και θα χρησιμοποιούν όλα τα Μέσα προς όφελός τους. Η κακή πλευρά του Μέσου θα ανθίζει όσο την ανεχόμαστε.
Διαβάζω σε έντυπα και τηλεοπτικά μέσα ατάκες – τίτλους:
“Νέα απειλή για τα παιδιά τα blogs στο Διαδίκτυο!”
“Πορτιέρηδες και μοντέλα τα είδωλα των νέων!”
“Παιδική μπύρα σε μπιμπερό!”
“Στα βιντεοπαιχνίδια, τα παιδιά προτιμούν τη βία φαντασίας!”
“Φαινόμενα σεξουαλικής παρενόχλησης στο internet!”
“Δόλωμα η Mπάρμπι για σκληρό πορνό!”
“Χρησιμοποιούν τα παιδιά τους σαν αερόσακους!”
Αυτά είναι που τραυματίζουν τον ψυχισμό μου (βλέπε και στου Αστέρη).
προσυπογράφω, εννοείται.
συνεχώς on-line, εννοείται, χε χε χε…
θα βγω να τρέξω.
δεν αντέχω άλλο εδώ, αγγ.
γ
Φίλτατε Γιάννη, που καιρό έχω να ακούσω εκπομπές σου, το πρόβλημα δεν είναι αν κολλάει κάποιος στο Internet, αλλά γιατί φτάνει εκεί; Άσε που η πλειοψηφία παίζει games, indoors, αν αυτό σου λέει κάτι. Το πόσο και πως ασχολείσαι με το παιδί σου είναι το Νο1 όλα τα άλλα έπονται. Διώχνουμε μακριά την δική μας ευθύνη προσωποποιώντας το απρόσωπο Internet.
Είναι γνωστή η ιστορία της χρήσης του μαχαιριού. Οι κραυγές, οι κώδωνες και οι σειρήνες είναι γι’α υτο΄λυς που δεν θέλουν να ασχοληθούν σε βάθος.
-πού χάθηκες, άργε;