Με λένε Ρόμπερτ κι αυτό είναι ένα όνομα που δεν το επέλεξα εγώ, όπως δεν επέλεξα τους γονείς που μ’ έφεραν στον κόσμο, Σούζαν και Τέρενς, τη μεγαλύτερη αδελφή μου, Νίκι, τα παιδικά μου χρόνια στη Νεμπράσκα. Τελικά, είναι πολλά τα πράγματα που δεν διαλέγουμε οι ίδιοι στη ζωή, αλλά τα βρίσκουμε έτοιμα, σερβιρισμένα. Και μετά κάποιοι μας λένε ότι ζούμε σε ελεύθερο κόσμο.

Είμαστε απ’ την αρχή πελάτες μιας σχεδόν έτοιμης ζωής, όπως τα μενού των McDonald’s. Ο πεινασμένος καταναλωτής στέκεται μπρος στον φωτεινό τιμοκατάλογο με την ψευδαίσθηση ότι έχει απεριόριστες επιλογές, αλλά όσοι βρίσκονται πίσω απ’ τη μπάρα ξέρουν καλά ότι τα βασικά μενού είναι λίγα κι όλα σχεδόν από βραδύς προετοιμασμένα. Για τους ματσό, το Τεράστιο με το διπλό μπιφτέκι, τις μεγάλες πατάτες και τη σαλάτα κοτόπουλο· απεριόριστη κόκα κόλα. Για τους μικρομεσαίους, το Κανονικό με ακριβώς την ίδια σύνθεση, αλλά τα υλικά σε εμφανώς μικρότερη ποσότητα. Μικρό μενού προσφάτως έπαψε να υπάρχει. Δε σύμφερε, λένε, στο κατάστημα.

Εχθές κατάλαβα ότι κι εμείς ερχόμαστε στον κόσμο όλο λαχτάρα για να ζήσουμε τελικά μια ζωή προτηγανισμένη, με τις ελευθερίες σε μενού που αποκλείουν το ένα το άλλο.

Εχθές με διώξανε με τις κλωτσιές απ’ τα McDonald’s, όταν προσπάθησα να προειδοποιήσω έναν αχάριστο πελάτη: “Ψάξου ρε φίλε πριν παραγγείλεις, μικρό μενού έπαψε να υπάρχει”.

Αφορμή: http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=855228&lngDtrID=245
(15:20 – 16:25 C4 Netcafe, Αλεξανδρούπολη)

Share this post: